|

کافه نظر

سومین شادی ملی هم از راه خواهد رسید؟
پوریا سوری: 16سال از همزمانی دولت اصلاحات و صعود به جام‌جهانی می‌گذشت اما مردم همان بودند که 16سال پیش و باورنکردنی بود اما مثل همان روزها مردم می‌خندیدند، از ته دل می‌خندیدند. سال 76 در دبیرستان «صمصامی» اراک درس می‌خواندم، به قول بچه‌مدرسه‌ای‌ها بعدازظهری بودم و بازی هم سر ظهر، کلاس اول را باز هم به قول همان بچه‌مدرسه‌ای‌ها پیچاندم و نشستم پای تلویزیون، کم و کیف صعود را که یادتان هست، احمدرضا عابدزاده، خداداد عزیزی، مارک بوسنیچ و... کلاسور زیر بغل مسیر خانه تا مدرسه را دویدم، نه اینکه مسیر کوتاه بود، نه! اما خیابان، خیابان معمولی نبود، ترافیک بیداد می‌کرد و صدای بوق گوش‌ها را کر. یادش‌بخیر مردم در میدان اصلی شهر (باغ ملی) جمع شده بودند، عکس خاتمی، پرچم ایران و شادی و پایکوبی حرف اول را می‌زد آن هم وسط ظهر یک روز خوشایند پاییزی. عصر سه‌شنبه 28 خرداد 92 همان رنگی را داشت که 8 آذر 76. تحریریه «شرق» میدان آرژانتین در تهران، تلویزیونی که همه تحریریه را جلوی خود کشانده بود و صفحه‌های بسته‌نشده روزنامه فردا به امید پیروزی. نیمه دوم بازی کبوتری روی پنجره باز تحریریه نشست و لحظه‌ای بعد مدافع کره‌ای توپ را لو داد و با گل «قوچان‌نژاد» ایران به جام‌جهانی رفت. وصف‌نشدنی بود لذت شادی در تحریریه‌ای که این دومین انتظارش در هفته اخیر بود که به پیروزی منتج می‌شد. این‌بار بعد از بازی نه از کلاس درس خبری بود نه از دویدن تا باغ ملی. از جلوی در روزنامه تمام مسیر کارناوال شادی بود، ماشین‌ها با پارچه‌های رنگی؛ سبز، قرمز، آبی، سفید، بنفش و پرچم ایران ویراژ می‌دادند و بوووق پشت بوووق. در میدان هفت‌تیر، همان آقای کلاه‌مخملی، کاندیدای ریاست‌جمهوری که این روزها بسیار پرطرفدار است، همان آقای «بهروز وثوقی» جعلی، با کلاه بوقی منگوله‌دارش معرکه گرفته بود و مردمی گرداگردش، مهم نیست چه می‌گفت و چه می‌شنید، خوش بودند همه، می‌خندیدند. تا پاسی از شب در خیابان کریمخان، خیابان سپهبد قرنی، میدان ولیعصر، تمام تهران و سرتاسر «ایران» کارناوال شادی ادامه داشت، باورنکردنی بود اما مردم خوشحال بودند. با هم راه می‌آمدند، مهربانی می‌کردند و البته می‌خندیدند، خنده‌ای از سویدای جان. شما چه خاطره‌ای از این روز ملی در ذهن دارید، لبخند و مهربانی و شادی میهمان صورت و جان شما هم شده است؟
مرتضی احمدی بازیگر و صداپیشه
در طول این چند ماه تمام بازی‌های تیم‌ملی و البته فوتبال‌های باشگاهی را پیگیری می‌کردم و سه‌شنبه‌شب واقعا نگران پای تلویزیون نشسته بودم. اگرچه بازی‌های تیم در برابر لبنان و قطر خوب بود اما درباره کره‌جنوبی واقعا نیاز به این میزان نگرانی بود چون تیم حریف برنامه‌ریزی کرده بود برای سرگروهی. از آن طرف ما در حوزه فوتبال هم آنقدر مشکل داشتیم که روبه‌روشدن با چنین تیم باانگیزه‌ای واقعا سخت بود. اما بالاخره تیم‌ملی برد و آن همه نگرانی‌ها تا حدودی برطرف شد و خوشحالی جای نگرانی من را گرفت. در این هشت سال ما به اندازه صدسال به عقب رفته‌ایم و هنوز معلوم نیست که آیا می‌توانیم در همین مدت‌زمان کم، امید و شادی‌مان را بازیابیم یا نه و فکر می‌کنم همه ایرانی‌ها هم با همین نگرانی پای تلویزیون‌های خود نشسته بودند، اما حالا، شادی این پیروزی مال همه است.
بهزاد فراهانی بازیگر و کارگردان
ما در کشورمان از علم نوین روانشناسی در حوزه‌های مختلف و به‌خصوص هنر و ورزش بی‌بهره‌ایم. برای همین هم هست که تیم‌ملی ما در یک بازی «شل و ول» می‌بازد، اما در چنین بازی سختی به پیروزی می‌رسد. برای همین این برد مدیون تیم باغیرتمان و مربی‌ای است که دارد کم‌کم به فوتبال ما شناسنامه می‌دهد. آرزو دارم در این خوشی‌ها، احترام تمام اهالی فوتبال ایران رعایت شود و حداقل تا چهار سال دیگر، صبر کنیم تا نتیجه فعالیت‌های کی‌روش را در تیم‌ملی ببینیم. این موضوع یکی از رویکردهای روانشناسانه است که نباید از آن غافل بود و باید گذاشت انسان‌های با عزتی که چنین شادی‌های گروهی و اجتماعی را خلق می‌کنند، در کشور به‌عنوان سرمایه‌های اجتماعی باقی بمانند. از طرف دیگر مردمی هم که دیروز به خیابان‌ها ریختند، سال‌ها و سال‌ها از شادی بی‌بهره بودند، نازشستشان! نمی‌شود جلوی این‌دست شادی‌ها را گرفت، باید به آن پروبال داد و گذاشت که به لحاظ روحی و روانی، همین شادی‌های گروهی، جامعه را شاداب‌تر و پرامیدتر کند.
نیکی کریمی بازیگر و کارگردان
روز سه‌شنبه بازی تیم‌ملی ایران در مقابل کره‌جنوبی را در کنار همکارانم در نمایش «شام با دوستان» در پشت صحنه تماشاخانه ایرانشهر تماشا کردیم. اجرای ما بلافاصله بعد از اتمام بازی شروع شد و به‌قدری خوشحال بودیم و هیجان داشتیم که تصمیم گرفتیم اجرایمان را به‌خاطر این غرورآفرینی به تیم‌ملی فوتبال و ملت سربلند ایران تقدیم کنیم. درواقع تصمیم گرفتیم حس و هیجان و شادی و لذتمان را با تماشاگرانمان تقسیم کنیم.
محمدعلی سجادی کارگردان و فيلمنامه نويس
آدمی یا باید دیوانه باشد یا بیگانه‌پرست که از خوشحالی مردمانش شاد نباشد و در کنارشان شادی نکند. سه‌شنبه‌شب خوشحال بودم و هنوز هم هستم. به گمان من وقتی در شرایط معمول نمی‌شود خندید و وقتی به یک‌باره اجازه خنده داده می‌شود و دیگر می‌توان خندید، آن وقت است که آنقدر خواهیم خندید تا جایی که دل‌درد بگیریم. این حجم از شادی مردم در روزهای اخیر هم به همین جهت بوده. بیرون آمدن مردم برای این پیروزی نکته‌اش این است که این میزان خوشحالی صرفا برای این برد در برابر کره‌جنوبی نیست. بیشتر یک حالت تبلور است که مردم حالا بعد از مدت‌ها ، از هر فرصتی برای بروز شادی‌شان استفاده می‌کنند و امیدوارم که این سیل خنده و شادی در بین مردم، پایدار و مداوم باشد.
سروش صحت بازیگرو فيلمنامه نويس
سه‌شنبه‌شب من هم در کنار مردم بودم و خوشحال از شادمانی مردم. اگرچه در جاهایی هم به جای خوشحالی، اندکی آشفتگی دیده می‌شد اما به‌قدری همه‌مان شاد بودیم که می‌شد این بی‌نظمی به‌وجودآمده را نادیده گرفت. طبیعی هم هست. همیشه در اتفاقاتی که سبب می‌شوند تا شادی مردم این همه بالا باشد، در بخش‌هایی هم آشفتگی پدید می‌آید که خودمان باید تلاش کنیم کنترلش کنیم. بی‌نهایت از موفقیت تیم‌ملی و از آن مهم‌تر خوشحالی هموطنانم خوشحالم. این شادی به‌قدری بزرگ و لذت‌بخش است که می‌توان آن بخش‌های بی‌نظمی را ندیده گرفت. منتها باید تمرین کنیم تا به‌واسطه خود مردم و نه یک نیروی بیرونی، به مرور، آن را کنترل کنیم که بتوانیم بیشتر لذت ببریم و سبب آزار سایرین نشویم.
لیلی رشیدی بازیگر
تلویزیون خراب بود و من متاسفانه نتوانستم بازی سه‌شنبه‌شب تیم‌ملی ایران را ببینم اما در حین بازی مدام پیگیر بودم که ببینم اوضاع تیم چطور است و کی به پیروزی می‌رسیم. این‌روزها انگار بخت با ما یار شده و میزان امیدمان بالا رفته، چون مدام منتظر گل بودم و ته‌دلم می‌دانستم که تیم ایران پیروز آن میدان خواهد بود. وقتی که بازی تمام شد و ما بردیم، همراه با مردم کشورم من هم به خیابان رفتم و در آنجا شاهد خوشحالی همه بودم. این خوشحالی و امید چیزی است که ما چهارسال از آن محروم بوده‌ایم و حالا با بازگشتش بذر امید در دل ما روییده. البته با به ثمر نشستن دوباره این خوشحالی، باید بگویم که منتظر سومین خوشحالی هم هستیم چرا که همه به یک اندازه نیاز داریم شادتر و پر امیدتر از قبل باشیم و این اتفاق، چند سالی است که برای ما نیفتاده. سه‌شنبه‌شب کافی بود هر ایرانی به خیابان بیاید تا شاهد این خوشحالی گروهی باشد. نفوذ چنین روحیه‌ای به جامعه و مردم می‌تواند امید ما را برای داشتن روزها و روزگار بهتر، بیشتر و بیشتر کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.