|

صعود ملتی را دیدم

مهدی زارع . دانشیار پژوهشگاه بین‌المللی زلزله‌شناسی و مهندسی زلزله

هفته چهارم خرداد 92، با پیروزی‌های پی‌درپی برای ملت ایران همراه بود: ابتدای هفته با حضور بیش از 72 درصد مردم پای صندوق‌های رای‌گیری انتخابات ریاست‌جمهوری و سپس رای هوشمندانه و آگاهانه به منتخب اکثریت مردم (جناب دکترحسن روحانی). پیام‌های تبریک از داخل و خارج به دکتر «روحانی» به عنوان منتخب ملت ادامه داشت تا به 28 خرداد روز حساس پایان دور انتخابی برای جام‌جهانی فوتبال 2014 برزیل در قاره آسیا رسیدیم. صعود تیم‌ملی فوتبال ما به صورت قطعی فقط با برد کره‌جنوبی (رقیب دیرینه) آن هم در خاک کره (در شهر اولسان) امکان‌پذیر بود! آیا می‌شود؟ از صبح همه در اضطراب و پیگیر خبرها از کره بودند. در طی هفته‌ای که گذشت، جنگ روانی را ابتدا سرمربی کره آغاز می‌کند. «چوی» با رفتاری غیراخلاقی آرزوی برد ایران را با علاقه خودش برای صعود ازبکستان همراه می‌کند و عبارت‌های بد دیگری در مورد ایران و ایرانی همراه می‌کند! من همیشه دید به نسبت مثبتی در مورد مردم جمهوری کره داشته‌ام، مردمی که بیشتر از همه مردم آسیا (به طور متوسط بیش از هشت ساعت در روز) کار می‌کنند و کشور کوچک خود را، در منتهی‌الیه شبه‌جزیره کره و در منطقه‌ای حساس از نظر ژئوپلیتیکی، به یکی از مطرح‌ترین کشورها در عرصه جهانی تبدیل کرده‌اند. پشتکار، کارآفرینی، خلاقیت و هنر شرق دور را به فناوری‌های پیشرفته و حرکت در لبه مرز تولید فناوری‌های متوسط تا بالا (های‌تک؛ از کامپیوتر و تلفن همراه گرفته تا اتومبیل و...) آمیخته‌اند. در فوتبال هم در تقریبا سه دهه اخیر پای ثابت جام‌های جهانی فوتبال بوده‌اند و این‌بار نیز برای نهمین‌بار به جام‌جهانی راه یافتند. اعم از اینکه کشور دیگری که از آسیا در جام‌های جهانی فوتبال همراهشان باشد، ایران باشد، یا عربستان سعودی، یا گاه عراق، یا امارات و در این دو دهه اخیر ژاپن (به صورت انتخاب‌شده دایمی به همراه کره! ). ولی رفتار «چوی کانگ هی» سرمربی فوتبال جمهوری کره، در یک هفته منتهی به بازی 28 خرداد (18 ژوئن 2013) در اولسان نشان داد که او علاوه بر مشکل در فوتبال، در اخلاق حرفه‌ای نیز دچار مشکل است. بعد از باخت در مقابل ایران با گل دقیقه 60 «رضا قوچان‌نژاد» روزنامه جونگ‌آنگ ایلبو (JoongAng Ilbo) کره در نسخه آنلاین خود یادداشتی نوشت با این عنوان که «فوتبال هجومی قول داده شده از سوی چوی، رویایی بیش نبود!». ولی «چوی» قبل از این بازی بر پایه خبر رویترز (18 ژوئن)، آرزو کرده بود با برد در مقابل ایران باعث صعود ازبکستان به همراه کره شود، آن هم به ادعای این مربی «به خاطر بدرفتاری با او و تیمش در بازی 16 اکتبر 2012 در مقابل ایران در بازی رفت، در استادیوم آزادی». حتی اگر جملات دیگری که از او نقل قول شد (تنفر از ایران) به دلیل ترجمه بد در رسانه‌ها آمده باشد و اساسا او این عبارت‌های زشت اضافه را به کار نبرده باشد، به هر حال اینکه علاوه بر آرزوی صعود تیم خود، آرزوی سقوط تیم دیگری (ایران) را بکند! از اخلاق حرفه‌ای و روح ورزش به دور است و عملا نشان می‌دهد که این مربی هرگز استحقاق مطرح‌شدن به عنوان یک مربی بین‌المللی را ندارد و البته با باختی که در مقابل تیم ایران در کشور خودش کسب کرد، نشان داد که در زمینه فنون فوتبال حرفه‌ای نیز همچنان باید پای درس استادانی همچون «کارلوس کی‌‌روش» بنشیند! به هر حال آنچه سه‌شنبه در لحظات بازی رخ داد را من ابتدا در جلسه‌ای که در ساختمان انجمن‌های علمی کشور در خیابان کریمخان داشتم از طریق بروزرسانی مداوم و مشاهده یادداشت‌های جدید دوستان روی صفحه فیس‌بوک خودم روی تبلت خود دنبال می‌کردم! و بعد از جلسه هم که به خیابان کریمخان آمدم، صدای گزارشگر رادیو ورزش را علاوه بر رادیو کوچک جیبی، از رادیو تاکسی‌ها، مغازه‌ها و روزنامه‌فروشی‌های خیابان کریمخان‌زند می‌شنیدم! هنوز به مترو میدان هفت‌تیر نرسیده بودم که یکی از دوستان زنگ زد و در یک گوشی با او در مورد پروژه‌های مشترک خودمان گفت‌وگو می‌کردم و در گوشی دیگر می‌شنیدم که قطر گل اول را به ازبکستان زد! و من در حالی‌که دارم به نکات فنی برای جلسه دو هفته بعد پاسخ می‌دهم، همزمان دارم فکر می‌کنم که اگر نتیجه بازی ما با کره همین مساوی بدون گل که تا حالا هست بماند و قطر هم یک بر صفر ازبکستان را ببرد، چقدر خوب می‌شود! از پله‌های مترو میدان هفت‌تیر که پایین می‌روم، دیگر صدای رادیو mp3 که در گوش دارم و با موج اف‌ام کار می‌کند را ابتدا با پارازیت می‌شنوم و سپس کاملا قطع می‌شود. حدود 40 دقیقه بعد از آن را در مسیر به سوی منزل در مترو هستم و از بازی خبر ندارم، ولی با بروزرسانی سایت‌های خبری از روی گوشی موبایل، متوجه می‌شوم که تا حدود دقیقه 50 در هر دو بازی (ایران-کره و قطر-ازبکستان) نتیجه عوض نشده است. به مقصد می‌رسم. از پله‌های مترو که بالا می‌آیم، می‌شنوم که ما یک بر صفر جلو هستیم! ، ولی ازبکستان هم یک بر یک با قطر مساوی شده. به منزل که می‌رسم حدود 15 دقیقه پایانی بازی است و بالاخره در حالی‌که ازبکستان در دقایق پایانی تقریبا هر پنج دقیقه یک گل می‌زند! ، تیم ما چهاردقیقه وقت اضافه را هم مقاومت می‌کند و ما با برد به جام‌جهانی 2014 صعود می‌کنیم. با فرزندانم به میدان هفت‌حوض (نبوت) نارمک، می‌رویم. از حدود 19:15 به‌تدریج مردم (به ویژه جوانان) امواج انسانی را در سواره‌رو میدان شکل می‌دهند! عملا حرکت ماشین‌ها در اطراف میدان به‌طور کامل متوقف می‌شود و اینجا بود که من صعود ملتی را دیدم. شادی، وحدت و همبستگی مردم، سرمایه بزرگ اجتماعی است که ما در این مقطع زمانی خاص به ویژه به آن نیاز داریم. اکنون ما بر پایه این پیروزی‌ها باید با تلاش و نیرویی مضاعف به ساختن و پیشرفت کشورمان بپردازیم. انشاءالله.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.