فرار از پاسخگویی
یاسین آرام
همایش اولین سرمایهگذاری بنادر کشور- 29مرداد- زمانی برگزار میشود که دولت جدید 17روز از دوره خود را سپری کرده و احتمالا هیچکدام از مدیران کنونی سازمان بنادر و دریانوردی - دستکم در جایگاهی- نیستند که پاسخ دهند که با مدیریت خود طی دو دولت نهم و دهم چگونه رفتار کردند که بخش خصوصی، هر سال کوچکتر و نحیفتر و شرکتهای نیمهدولتی وابسته به آن سازمان، قارچگونه در اغلب فرصتها و واگذاریها کمین کرده که امکان رقابت آزاد را به انحای مختلف، از این شرکتها گرفته و جایگاه خود را به عنوان «سایهای از دولت» تحکیم بخشند. اعلام زمان اولین همایش ملی سرمایهگذاری بنادر کشور که در آبان سال 91 کلید خورد، براساس پایگاه اطلاعرسانی دبیرخانه این همایش، ابتدا قرار بود در اوایل اسفند 91 برگزار شود اما پس از مدتی به اواخر فروردین موکول شد و کمی بعد، به اواسط اردیبهشت حواله داده شد و در میانه اردیبهشت، ناگهان به 29 مرداد 92 موکول شد و قرار است در روزهای نخست دولت یازدهم- که احتمالا هیچکدام از مدیران فعلی در آن جایگاهی ندارند- برگزار شود. اما چرا چنین همایشی که طی دو سال اخیر، بارها و بارها در برگزاری آن تاکید شد با چنین تصمیمات
شتابزدهای مواجه میشود. چرا در سالی که «حماسه اقتصادی» نام گرفته سازمان بنادر و دریانوردی کمتر اشتیاقی برای روبهروشدن با مدیران بخش خصوصی از خود نشان میدهد؟ بهتر نبود این همنشینی در روزهایی برگزار میشد که مدیران فعلی سازمان به واقعیتهای موجود گوش فرا دهند؟ آیا این تاخیرها و تغییر در برگزاری همایش، بیشتر به این دلیل نیست که مدیران سازمان بنادر از بازگویی واقعیتها و گلایهها، دوری میجویند؟ زیرپوستیترین پرسش این است که از خود بپرسیم در سالهای اخیر چه مشوقهایی از سوی این سازمان برای سرمایهگذاری در بنادر تعیین شده که صاحبان سرمایه، سراسیمه خود را به آن بندر رسانده و آماده سرمایهگذاری شوند؟ چه نوع فرصتهای بهینهای برای سرمایهگذاری ایجاد شده که صاحبان سرمایه بهجای سرمایهگذاری زودبازده در بازار مسکن و ارز به سمت سرمایهگذاری استراتژیک اما دیربازده بنادر کشور جذب شوند؟ فرصتهایی که در طولانیمدت و با سرمایهگذاری بسیار سنگین و با دشواریهای سختافزاری و علیالخصوص با موانع دستوپاگیری که نهادهای دولتی در حین کار ایجاد میکنند چه رغبتی برای جذب این سرمایهها وجود دارد که در این همایش، به
هماندیشی و خلق فرصتهای جدید اهتمام کنند؛ جز آنکه تهدیدی باشد برای بسیاری از کارآفرینانی که سرمایه خود را صرف اموری میکنند که بازده واقعی آن پس از سالها هنوز با کرامالکاتبین است. این در حالی است که تاکنون چند نفر از صاحبان سرمایه که برای احداث یا توسعه برخی از بنادر شمالی کشور اهتمام جدی داشتند به سرنوشت امیدوارکنندهای دست نیافتند. بنادر چمخاله، فریدونکنار و خواجه نفسبخشی از این نمونههاست که در سالهای اخیر با پیچوخمهایی مواجه شدند که برخی از آنان عطایش را به لقایش بخشیدند. همایش اولین سرمایهگذاری بنادر ایران بیش از آنکه مأمنی باشد برای صاحبان سرمایه و کارآفرینی تا ناگفتههای خود را در آن بازگویند، بیشتر گلوگاهی است برای مدیران دولت بعدی که به سرمایهگذاری در بخشی از نامطمئنترین حوزه اقتصاد و جولانگاهی از سینوسیترین عملکرد دولت نهم و دهم، تدبیر جدیدی را طراحی کنند. تدبیری که راهکار عملی بیابد که چگونه صاحبان سرمایه و کارآفرینان بندری، در فرصتهای نابرابر و رقابت غیرمنصفانه به سرمایهگذاری سنگین مبادرت ورزند تا در آن سود بهینهای را کسب کنند. فرصتهایی که شرکتهای خلقالساعه نیمهدولتی آن
سازمان، آزادانه در آن رشد کرده و هر روز فربهتر شده و با رانتهای اطلاعاتی، راهی برای تقویت و حجیمترنمودن خود مییابند اما صاحبان مستقل سرمایه با موانع و چالشهای پیشرو، هر روز به فکر چارهای برای فردای خودند. در واقع این همایش به این دلیل به روزهای نخست سکان داری دولت یازدهم موکول شده که مدیران کنونی، دفاعی از عملکرد خود ندارند و از مواجهه با پیامدهای ناکارآمدی و سیاستهای سرمایهگریز خود که منجر به تضعیف و تشدید تنگناهای بخش خصوصی شد، هراسناکاند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.