پس ما چهکارهایم!
جمال رحمتی
ما به شنیدن سخنان اغراقآمیز در مورد افراد عادت داریم. گاه این اغراقها منفی است و گاه مثبت. کمتر توصیفی از اشخاص دیدهایم که تصویری نه سیاه یا سفید که خاکستری باشد مانند بیشتر آدمهای روی زمین. اما وقتی قرار است از کامبیز درمبخش صحبت کنم، ناخواسته توصیفاتی که از او ارایه میدهم اغراقآمیز به نظر میرسد اما آنها که اهل فن هستند و آشنا به قواعد، میدانند که او حقیقتا همه این صفات را در حد اعلا در خود دارد. در میان اهل فرهنگ و هنر، کمتر کسی را میتوان سراغ گرفت که نام بزرگ کامبیز درمبخش را نشنیده باشد. او بیشک جزو ستونهای سترگ هنرهای تجسمی ایران است. کامبیز در دهه 80 عمر خود در قله هنر کارتون یا به قول خودمان کاریکاتور ایستاده است. کامبیز برای اینکه این راه طولانی و سرشار از افتخار را بپیماید مرارتها به جان خریده است. پشتکار و پرکاری او ستودنی است. درمبخش هم در فرم و هم در محتوا کمنظیر است. بزرگی نام او محدود به زمان و مکان نیست. او تنها و تنها بهخاطر کار خود به این موقعیت دستیافته است نه به دلیل هیچ حاشیه دیگری. ذهن درمبخش سرشار از موضوعات ناب است. از کوچکترین چیز به موضوع بزرگی میرسد. قوت
خطوط و سترگی فرمهایش تحسینبرانگیزند. در بیشتر آثارش از رنگ دوری میکند اما آنجا که تصمیم به استفاده از رنگ میگیرد، به بهترین شکل این کار را میکند. هیچ محدودیتی در استفاده از عناصر بصری ندارد. گاه برشی از عکس و گاه تصویری شبیه به بافت تصاویر لیت بهانه او میشود برای خلق یک اثر تحسینبرانگیز. راستش را بخواهید هروقت کامبیز درمبخش را میبینم ته دلم با خودم میگویم اگر او کارتونیست است پس ما چهکارهایم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.