استادی با تواناییهای شگرف
فرهنگ شریف . نوازنده
موسیقی اصیل ایرانی تواناییهای خیلی بالایی میخواهد. کسی که به کار موسیقی میپردازد باید استعدادی ژنی در او باشد و در خانوادهای بزرگ شود که با موسیقی عجین هستند. هنرمند در آن فضا از نظر ژنتیکی و یادگیری رشد کند و از نظر انتقال ساز به هنرجو به مراحل بالایی برسد. بهخصوص در موسیقی ایرانی نواختن ساز تار یکی از مشکلترین سازهاست. از نظر فنی در مقیاس با سازی چون ویولن کاری که یک آرشه را میکشد، باید 60 مضراب را با پنجه بنوازد. این ساز پردهگیریهای خاص خودش را دارد. با تواناییهایی که این ساز دارد باید بگویم خیلی سخت است که به کسی مقام استادی برسد. در حال حاضر با ورود تکنولوژیهایی که آمده موسیقی به جایی رسیده است که صدای سازها استاندارد شدهاند. اما در تار، مضراب فرم مخصوصی دارد و از سوی دیگر پنجه فرم مخصوص خودش را دارد و ویبراسیونهایش ویژگیهای خاص خودش را دارد و خیلی سخت است که بتوان آن را به صورت آکادمیک آموخت. به همین دلیل هم معروف است که موسیقی ایران سینه به سینه نقل میشود. موسیقی در کشور ما 20سال در رکود به سر برده و در رابطه چند نسل فاصله افتاده است. اگر کسانی مثل شهناز نبودند این رابطه شکافته
میشد. اما در این مدت افرادی مثل استاد شهناز تار را حفظ کردند. ایشان صاحب سبک و بداههنواز قابلی بودند. کسی که بداههنوازی میکند باید آنقدر توانایی داشته باشد که بتواند ملودی را در لحظه خلق کند. ایشان صاحب چنین تواناییهایی بود، هم سبک خاص خودش را داشت و هم در مکتب درستی پرورش پیدا کرده بود. در جهت حفظ موسیقی و سازش زحمت بسیار زیادی کشیده بود. از دست دادنش یک ضایعه بزرگ بود. ایشان هیچگاه کلاسی نداشت اما شاگردانی را تربیت کرد که شیوه تار نوازیشان را دنبال میکردند. درگذشت استاد شهناز یک لطمه جبرانناپذیر در موسیقی ایران است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.