نیازمند روح امید
محمد میرزایی
تهران زیبا شده است. گلها و سبزههایش افزون گشته، پلها و معابرش چشمنواز شده، هر روز مسوولان شهر نوید افتتاح اتوبانی جدید را میدهند، اینها همه علیالظاهر باید موجبات رضایت و امید را در تهران ما فراهم آورد. اما کیست که نداند زیر پوست این شهر چه دردهایی بر شانههای مردم سنگینی میکند؟ قصدم سیاهنمایی نیست اما مردم شهر من مرادشان از به صدا درآوردن بوق خودروهایشان این جمله نیست که «صاحب خودرو جلویی لطفا حرکت کن» بلکه ناسزاهایی است که به واسطه فشار در روز از دریچه بوق خودرو نثار همشهریانشان میکنند. هیچ میدانید در این شهر به ظاهر در حال توسعه چه صنعتهای جدیدی رو به رشد و توسعه هستند؟! شبکه تولید و توزیع مویرگی انواع و اقسام موادمخدر نوظهور، به نظر اینجانب از منسجمترین صنعتهای شهر ماست. اگر قدری دلسوزانه و واقعبینانه بنگریم، میبینیم بر در و دیوار این شهر مدتهاست مفاهیمی چون انصاف، کمک به همنوع، محترمشمردن سالمندان، حفظ کرامت انسانی بانوان، اعتماد اجتماعی و... کمرنگ شده است. این وضعیت شایسته مردان و زنان مسلمان و متمدن تهران نیست. سالانه بالغ بر دهها میلیاردتومان بودجه معاونتهای اجتماعی
شهرداریهای مناطق تهران است اما به واقع چقدر مردم به لحاظ شهری نقش ارگانهای فرهنگ و اجتماعی شهری را مفید میبینند یا اصلا بهتر بگویم چقدر این مساله را حس میکنند؟ از معدود فعالیتهای شهرداری در این حوزه شاید بتوان چند جمله فرهنگی در بیلبوردهای سازمان زیباسازی را نام برد اما آیا این برای همشهریان تهرانی کافی است؟ تهران احتیاج به روح امید و آرامش روانی دارد که باید نمایندگان تهران در شورای شهر آتی به این مهم توجه ویژه داشته باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.