|

پنجره‌ای به امید

فرزانه ابراهیم‌زاده

ساعت دو بعدازظهر بود. ساعت دو ‌بعدازظهر یک‌جمعه پر از هیاهو و شلوغ‌کاری که خبر را شنیدم. خبر درگذشت شوهرخاله‌ای که چند سالی بیماری سختی را تحمل کرده بود، اما فکرش را نمی‌کردیم این جمعه 24خرداد ما را ترک کند. جمعه 24خرداد جمعه‌ای که بعد از یکی، دو هفته کار و گرفتن یادداشت‌های هنرمندان به مشارکت، منتظر انتخابات و رسیدن پایان شب و نتیجه انتخابات بودیم. این خبر مسیر روز را عوض کرد. شرکت در مراسم برای سرسلامتی باعث شد ساعتی از یاد ببریم که امروز روز رای‌گیری یازدهمین دوره انتخابات است و روزی پر از التهاب خواهد بود. از یاد بردم که از صبح خبرها را پیگیری می‌کردیم و لابه‌لای خبر رای‌دادن مقامات کشوری و هنری و پیر و جوان عکس کسانی را می‌بینیم که وسط مراسم شادی مثل عروسی پای صندوق رای آمده‌اند تا انتخاب کنند. اما در میانه مراسم سرسلامتی بود که خاله‌ام گفت: «من رای ندادم. باید حتما شرکت کنم.» باورش سخت بود. با آن وضعیت و موقعیت روحی، رای‌دادن؟! اما آنقدر مصمم بلند شد و به سمت نزدیک‌ترین حوزه رای‌گیری رفت که جایی برای تردید نگذاشت. من رایش را می‌دانستم. رای او یکی از بیش از 50درصد رایی بود که روز شنبه به نام آقای حسن روحانی خوانده شد. رایی که کسی نفهمید بعد از شنیدن خبر یک مصیبت سنگین به صندوق انداخته شده است. وقتی صبح، نخستین نتیجه آرا را دیدم به این رای فکر کردم و چهارسال آینده به اینکه گاهی میان اتفاق‌های تلخ یک پنجره به امید باز خواهد شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.