رانگ تایم، رانگ پِلِیس
نگار حسینی
یک چیزهایی، اتفاقهایی، پدیدههایی هست که از اختیار آدم خارج است. وسواسیترین موجود عالم هم که باشی، حواست به همه چیز هم که باشد، پیشبینی و پیشگویی و برنامهریزیات را که کاملا حرفهای انجام بدهی، باز یک چیزهایی هست که رخ میدهد بیآنکه بتوانی در آن دخالتی داشته باشی. آدمها گاهی اوقات توی یک زمان بد، توی یک موقعیت بد قرار میگیرند، فرنگیها به این اتفاق میگویند: «رانگ تایم، رانگ پلیس» (wrong time, wrong place). مثل وقتی که پشت فرمانی، ناگهان توی جاده یک گاو وحشی میدود جلوی ماشینت؛ یا با گاو تصادف میکنی یا با ماشینی که از روبهرو میآید؛ راه سومی نیست توی این رانگتایم، رانگپلیس لامصب، آدم ناچار میشود، وادار میشود کاری را انجام دهد یا انجام ندهد. این موقعیت آدم را بیچاره میکند، مستاصل میکند. موقعیتی است که هیچ گزیر و گریزی از آن نیست. همه آدمها دستکم یکبار توی زندگی، توی این موقعیتگیر میافتند، به در و دیوار میزنند، داد و هوار راه میاندازند. دیروزود دارد، سوختوسوز ندارد. این ماجرا از آن دست اتفاقهایی است که اگر آدم یک کمی در مورد آن تامل کند میتواند درکش کند، میتواند خودش را جای آن
طرفی قرار دهد که توی موقعیت رانگتایم، رانگپلیسگیر افتاده، میتواند تصور کند خودش چه حالی داشت اگر توی همچه موقعیتی بود. همه اینها درست، اصلا همه اینها فرض قضیه است. یک حکم کلی هم دارد این قضیه. همه جا به کار میآید. برای همه. این موقعیت از آن موقعیتهاست که عمومی است، همهگیر است، نمیشود برای آن واکسن پیدا کرد. واکسنی برای آن کشف نشده است. مثل آبله مرغان است، آدمها میگیرند آن را بعد باید بهشان فرصت بدهی خوب شوند. گمانم حکم قضیه هم همین است. مثل آبله مرغان، که فرصت میدهی فرد آن را بگیرد، حمل کند ویروس را توی بدنش، همه دوروبریها، جوشهای تاق و جفت را طاقت بیاورند روی سر و شکلش، فاصله نگیرند از او، بگذارند دوره بیماری بگذرد، تمام شود؛ آدمی که توی رانگتایم، رانگپلیس، گرفتار شده و رفتاری ازش سرزده که بیبروبرگرد مذموم است را هم باید درک کرد. آدم باید خودش را بگذارد جای او، با نگاه او ببیند، با حواس او بفهمد، داوری نکند. آدم باید باور داشته باشد که یک موقعیتهایی توی دنیا وجود دارد که از اختیار آدم خارج است. این را فقط باید درک کرد. همین.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.