|

نگاه روز

رای می‌دهم؛ به امید روزهای بهتر
کیومرث پوراحمد
به‌خاطر سربلندی ایران، به‌خاطر اعتبار ایران در جهان، به خاطر اینکه دیگر با همه جهان سرشاخ نباشیم، به‌خاطر اعتبار پول ملی، به‌خاطر جلوگیری از فجایع محیط‌زیستی، به‌خاطر بحران‌های اقتصادی و تورم کمرشکن، به‌خاطر همه این مسایلی که داریم و نباید داشته باشیم من فردا در انتخابات شرکت می‌کنم. با امید اینکه ایران و ایرانی روزهای بهتری در پیش‌رو داشته باشد.
رای، وظیفه میهنی
محمود میران
رای‌دادن یک وظیفه ملی - میهنی است. من هم به‌عنوان عضوی از خانواده بزرگ ایران، طبق وظیفه‌ام در این حماسه بزرگ سیاسی شرکت می‌کنم اما هنوز به نظر قطعی درباره کاندیدای مشخصی نرسیده‌ام. خواسته من از رییس‌جمهور بعدی این است که رسیدگی به وضع معیشت مردم نخستین اولویتش باشد و همه تلاشش را برای ازبین‌بردن مشکلات اقتصادی مردم به کار گیرد. بعد هم مسلما من به‌عنوان عضوی از خانواده ورزش ایران، خواستار بهادادن مضاعف رییس دولت بعدی به ورزش قهرمانی هستم بلکه بتوانیم به همت او جایگاه ایران را در ورزش دنیا ارتقا دهیم و پیکره آسیب‌دیده ورزش در این چند سال گذشته را التیام و بهبود بخشیم.
رای، به امید ترویج علم
سیروس برزو
اینجانب در انتخابات شرکت می‌کنم و امیدوارم رییس‌جمهور منتخب رویکردی علمی را برای حل مشکلات کشور اتخاذ کند. به نظر من یکی از اولویت‌های فراموش‌شده کشور ما ترویج علم و پژوهش است. نیاز است که گروهی از کارشناسان انتخاب شوند و نیازهای علمی کشور را (نه فقط برای زمان حال که برای آینده) بررسی کنند و نتیجه بررسی‌های خود را به دیگر مسوولان کشور ارایه دهند و از مجموع و هم‌افزایی این نظرات و براساس نیازهای جامعه، یک برنامه آموزشی را چه برای دوره‌های دبستان و دبیرستان و چه برای دانشگاه‌ها، تدوین کنند تا افرادی که فارغ‌التحصیل می‌شوند، بتوانند گرهی از گره‌های جامعه باز کنند. در چند سال اخیر، بر مبنای تعداد مقاله‌های دانشگاهی می‌گویند رتبه چندم جهانی را در این زمینه خاص علمی به دست آوردیم. ولی به نظر من اگر این مقاله‌ها نتواند در آینده کشور تاثیرگذار باشد، بی‌فایده است. مقاله‌ها باید به‌گونه‌ای تدوین و تالیف شود که بتواند دردی از دردهای جامعه را مداوا کند. به همین دلیل، صرف انتشار مقاله یا صرف ساختن دستگاهی که در کشور ما کاربردی ندارد، چندان مطلوب نیست. پس بهتر است که رییس‌جمهور منتخب، تحقیقات و پژوهش‌های دانشگاهی را به سمت موضوعات کاربردی هدایت کند. باید کتاب‌های درسی دبیرستان و دانشگاه را به شکلی تدوین کرد که فارغ‌التحصیلانی را تحویل جامعه بدهیم که به حال خود و اجتماعشان مفید باشند. در سال‌های اخیر دانشگاه‌های دولتی و غیردولتی، رشته‌های تحصیلی جدیدی را پایه‌ریزی کردند که در جامعه کاربردی ندارند و فارغ‌التحصیلانشان با مشکل یافتن شغل مناسب روبه‌رو می‌شوند. به نظر من هم‌اکنون این دانشگاه‌ها، نقش کارخانه‌های مدرک‌سازی را بازی می‌کنند. من سال‌ها در روسیه زندگی و در دانشگاه‌های آنجا زبان و ادبیات فارسی تدریس کردم، اما هیچ‌گاه از کسی نشنیدم که بگوید من لیسانس یا فوق‌لیسانس دارم، اما بیکارم یا گله کند از اینکه در جایی استخدام نشده‌ام. این نشان می‌دهد افرادی که در این کشور فارغ‌التحصیل می‌شوند، به‌دنبال استخدام‌شدن در جایی نیستند بلکه خودشان کارآفرین هستند. اما اینجا بارها هم از زبان فارغ‌التحصیلان و هم از زبان پدر و مادرها می‌شنویم که فارغ‌التحصیل شدم، اما جایی مرا استخدام نکرد. کشورهای دیگر بر اساس نیاز، دانشجو استخدام می‌کنند. برای مثال در همین رشته ادبیات فارسی که من تدریس می‌کردم، ممکن بود در یک سال شش دانشجو تحصیل کنند و سال بعد 10 دانشجو و این تعداد بر مبنای برنامه‌ای بود که براساس نیازهای سال‌های آینده تنظیم شده است. در نتیجه بین فارغ‌التحصیلان مشکل شغل یا استخدام وجود ندارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.