|

یادداشت

برخی دلایل رای‌دادن
حسین سناپور
این روزها وقتی هنوز می‌بینم کسانی درباره نامزدهای انتخابات حرف می‌زنند و فلان خصوصیت اخلاقی و کاری و غیره نامزدی را ذکر می‌کنند و می‌گویند که مثلا به همان دلیل به آن نامزد رای می‌دهند یا نمی‌دهند، تعجب می‌کنم. تعجب می‌کنم که انگار یادشان رفته در کدام شرایط هستیم و چه جور انتخاباتی. یعنی از خودشان نمی‌پرسند که مگر در انتخاباتی هستیم که انواع نامزدهای مطابق سلیقه‌مان و نگاه‌مان اصلا هست، که حالا با تکیه بر فلان خصوصیت اخلاقی و کاری طرف در گذشته، یا حرف‌هایش در امروز، بخواهیم او را بهتر یا بدتر از چندتای دیگری که آنها هم نزدیک‌اند مثلا به نگاه‌مان، انتخاب کنیم؟
خب، ‌حتما می‌پرسید که پس کدام خصوصیت را اصلا باید دید و به‌ آن فکر کرد. اول چند نکته را بگویم و بعد برسم به این خصوصیات:
اول اینکه رای من ناموس من نیست و فکر نمی‌کنم که با رای‌ام حتما باید پیروزی بزرگی به دست بیاورم و لزوما کسی را به مسندی بنشانم، که اگر چنین نشد احساس یأس و شکست کنم. یک رای یک رای است و در عین اهمیتی که در کار جمعی دارد، می‌تواند برای شخص من چندان مساله‌ای نباشد. من آن را بی‌خود حیثیتی و شخصیتی و وجودی نمی‌کنم.
دوم اینکه، من رای اگر بدهم، به امید تغییردادن این مسیر می‌دهم، اما اگر این اتفاق نیفتاد (به هر دلیل و ترتیبی)، فکر نمی‌کنم که دنیا به آخر رسیده و با خودم و با جهان قهر نمی‌کنم، طبعا با انتخابات بعدی و سیاست هم‌... . پی‌نوشت: فکر می‌کنم بد نیست این نکته را هم اضافه کنم که دیده‌ام این روزها خیلی‌ها نمی‌خواهند رای بدهند، یا می‌خواهند کاری دیگر بکنند، جز آنکه من فکر می‌کنم درست است. آنها که می‌خواهند، رای ندهند، چون برای این کار دلایل محکمی دارند، نظرشان حتما محترم است و من اصلا جز آن چیزهایی که در بالا گفتم، حرف دیگری نمی‌توانم داشته باشم. اما دیده‌ام دوستانی را که دلایل‌شان بیشتر احساسی است، یا دست‌کم مرددند و نمی‌توانند به هر حال خودشان را به رای‌دادن راضی کنند. پیشنهاد من به این دوستان این است که در چنین شرایطی تابع عقل جمعی شوند و بگذارند حتی اگر کار جمع اشتباه است، آن اشتباه جمعی را مرتکب شوند. نه فقط به این دلیل که حفظ جمع و اتحادش در کارهایی که اساسا جمعی هستند، به‌شدت مهم است (یا اصلا مهم‌ترین چیز است)، بلکه هم به این دلیل که به نظرم بهتر است حتی در اشتباه‌های جمعی شریک باشیم تا اینکه بعد به تنهایی کار درست را کرده باشیم و احیانا خواسته باشیم آن جمع را سرزنش کنیم، یا به هر شکل دیگری خودمان را جدای از آنها ببینیم. یعنی به نظرم بهتر است نه‌فقط در پیروزی، که در شکست هم احساس‌مان با احساس جمع یکی باشد. اینکه در نهایت خودمان را با جمع یگانه احساس کنیم، به نظرم هویت جمعی‌مان را تقویت می‌کند و تداوم می‌دهد و این برای زندگی اجتماعی‌مان الزامی است. طبعا روشن است که در اینجا مقصودم فقط برای کارهایی است که اساسا جمعی هستند، وگرنه برای بسیاری از فعالیت‌های زندگی هیچ احتیاجی به همراه‌شدن با جمع نیست و چه بسا برعکس، لازم است تا جایی که می‌شود متمایز و منحصربه‌فرد باشیم.
* یادداشت بالا به‌صورت تلخیص‌شده نشر یافته و علاقه‌مندان به مطالعه کامل یادداشت می‌توانند در http://hosseinsanapour.blogfa.com آن را بخوانند.
از 5 درصد تا 95 درصد
آرش تنهايي
ما طراحان گرافيک، اغلب انسان‌هاي منعطفي هستيم، اهميت مخاطب در اين هنر- رسانه، طراح را وادار مي‌کند واقع‌گرا و عمل‌گرا باشد، برخلاف يک نقاش که آزاد است به مخاطب فکر کند يا نکند، خيال‌پرداز يا آرمان‌گرا باشد؛ ما طراحان برخلاف بسياري از مردم که با کساني که 95درصد نقطه مشترک دارند، کارشان به دعوا مي‌کشد، حتي با کساني که 5درصد نقطه مشترک داريم هم مي‌توانيم مذاکره و گفت‌وگو کنيم. ايجاب حرفه ما در اين است که از هيچ مشکلي فرار نکنيم، با آن روبه‌رو شويم و آن را حل کنيم و تاثير بصري مناسبي بر جامعه بگذاريم. حال من به‌عنوان يک طراح - شهروند ايراني ترجيح مي‌دهم به اين مشکل پشت نکنم و با شرکت در انتخابات، روند آن را به‌نفع نامزدي که لااقل تنها 5درصد نقطه مشترک با او دارم، سوق دهم. اين، به نظرم بهتر است از قهر و تحريمي که حتي 5درصد نيز در آن تاثير‌گذار نخواهم بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.