رای بدهم یا رای ندهم
لیلی گلستان . مترجم
رای بدهم یا رای ندهم. این اواخر روزی صدبار این سوال را از خود پرسیدهام و هربار تصمیمی دیگر گرفتهام. میدانم رایدادن وظیفه ملی من است. میدانم باید در تعیین سرنوشت مملکتام مشارکت داشته باشم. میدانم باید همگام و همراه دیگران کاری کنیم که پیش ببریم. جلو برویم. حتی اگر شده یک قدم. میدانم اگر رای ندهم بعد پشیمان میشوم. میدانم احتمال دارد آن اتفاقی که میخواهم بیفتد، نیفتد! آیا کسانی را که به دلایلی نمیتوانند رای بدهند را بهانه کنم و رای ندهم؟ یا آنها را قربانی محسوب کنم و رای بدهم. باز هم هزینه روی هزینه. میخواهم ایرانی سربلند داشته باشم. میخواهم وضع اقتصادی درست شود. میخواهم این همه چهره عبوس در کوچه و بازار نبینم. خسته شدم از اینهمه بیتفاوتی و بیحالی. خسته شدم از شنیدن این همه غرغر مردم. خسته شدم از دیدن نگرانی و دلمردگی هر اهل فرهنگ و هنر. دلم میسوزد از این همه استعداد، از این همه توانایی، از این همه هوش که جای پرورش ندارند. دلم میسوزد برای زنانی که دست به هر کاری میزنند تا شوهر بیکار و احیانا معتادشان را نان دهند. دلم میسوزد از شرایطی که دامنگیر کبری، دلارا، نوروزی و شهلا و شهلاها شد.
دلم میسوزد برای کارگری که بچهاش در دانشگاه قبول شده و توان پرداخت هزینه را ندارد و بچه میماند در خانه؛ بیکار و بعد معتاد. دلم میسوزد برای بیمار سرطانی که ماهی یک میلیون پول یک آمپولش است و به ناچار عطای زندگی را به لقایش میبخشد. میدانم که طی این چند سال اخیر هرچه توان و انرژی داشتهام از دست دادهام. جانی نمانده. اما باید از جایم بلند شوم. شناسنامهام را بردارم، به وظیفه ملیام عمل کنم و رای بدهم. برای شاید جبران هزینههایی که پرداختهایم با این امید که بارش را سبکتر کنم. با این امید که یک قدم جلوتر برویم. حتی اگر آن چیزی که میخواهم بشود، نشود. من رای میدهم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.