|

به دکتر «روحانی» فرهیخته رای می‌دهم

بهزاد قره‌یاضی

من در 24 خرداد سال 92 در انتخابات ریاست‌جمهوری شرکت می‌کنم و به آقای دکتر «روحانی» رای می‌دهم زیرا وی را فردی فرهیخته می‌دانم که سال‌های سال تصدی یک مرکز تحقیقات یعنی مرکز تحقیقات استراتژیک ایران را عهده‌دار بود و با جامعه علمی کشور انس دارد. انتظار من و جامعه بیوتکنولوژیست کشور از رییس‌جمهور آینده این است که وی پس از تصدی مسند ریاست‌جمهوری، زنجیرها را از پای پژوهش، تولید و مصرف دستاوردهای بیوتکنولوژی باز کند. انتظار ما این است که ناشایسته‌سالاری جای خود را به شایسته‌سالاری و استفاده از نخبگان علوم بیوتکنولوژی، زراعت و اصلاح نباتات، ایمنی زیستی، ژنتیک، نانوتکنولوژی و سایر فناوری‌ها (فارغ از گرایش‌های سیاسی این نخبگان) بدهد. جایی که در عرصه علوم، فناوری و پژوهش پای سیاست و سیاست‌بازی باز شود، آن رشته محکوم به فنا خواهد بود. در هشت سال گذشته، سیاسی‌ترین افراد بی‌بهره از دانش بیوتکنولوژی، تقریبا تمامی مسندهای مدیریتی این رشته حیاتی را اشغال کرده و موجب پس‌رفت بیوتکنولوژی در زمینه‌های کشاورزی و محیط‌زیست شده‌اند. خواسته ما از رییس‌جمهور منتخب این است که مبارزه بی‌امانی را با فناوری‌هراسی، دانایی‌ستیزی، خرافه‌گرایی و تمرد از قانون پایه‌ریزی کند و با بهره‌گیری نهادینه از توانمندی و ظرفیت‌های انجمن‌های علمی، سازمان‌های مردم‌نهاد و تشکل‌های علمی متخصص، بستر مناسب را برای توسعه کشور بر مبنای علم، فناوری و پژوهش آماده کند. انتظار ما از رییس‌جمهور آینده این است که در مقابل نص قانون، اجتهاد نداشته باشد. در برنامه چهارم توسعه، بنا بر این بوده که در انتهای این برنامه، سهم پژوهش از تولید ناخالص داخلی به سه درصد برسد، اما این سهم هرگز حتی به نیم‌درصد هم نرسید و پیگیری‌ها و حتی بازخواست‌ها هم در دولت آقای «محمود احمدی‌نژاد» مبنی بر تمرد و سرپیچی از اجرای قانون، موثر واقع نشد. قانون‌گریزی دولت فعلی محدود به عدم‌تخصیص اعتبارات پژوهشی نیست بلکه قوانین مترقی و متعدد دیگری برای مثال در حوزه بیوتکنولوژی (مانند قانون ایمنی زیستی) نیز بیش از چهار سال است که خاک می‌خورند. انتظار ما از رییس‌جمهور آینده این است که به جای حمایت از واردات و حمایت از کار و سرمایه آمریکایی، آرژانتینی، هندی، چینی و ترک، تولید محصولات دانش‌بنیان داخلی، کار و سرمایه ایرانی و پژوهشگران، متخصصان و تولیدکنندگان داخلی را سر لوحه کار خویش قرار دهد. این خواسته به حقی است که انجمن‌های علمی که تنها بازماندگان کار (فی‌‌سبیل‌الله) در جمهوری اسلامی ایران هستند، طرف مشورت قرار گیرند و در حوزه‌های علمی و تخصصی آنان را فصل‌الخطاب قرار دهند و از سلیقه‌گرایی تخصصی و برداشت‌ها‌ی سلیقه‌ای خود و همکارانشان پرهیز کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.