|

می‌ترسم خونواده‌ام بفهمن

قطار می‌رسد و سوار می‌شویم. دختر جوان سروزبان‌دار شال می‌فروشد. شال گیپور دانه‌ای پنج‌هزارتومان. می‌گوید: شال نخی تابستونی، برای میهمانی، رنگ نمی‌ده جنسش عالیه 20‌هزارتومن، 15هزارتومن مغازه را پنج‌هزار‌تومن بخرید. من چهار بسته لواشک دیگر می‌فروشم. قطار می‌ایستد و پیاده می‌شویم. می‌نشینم کنارش و داستانم را تعریف می‌کنم. می‌گوید:«مراقب باش گیر مامورها نیفتی فقط. سعی کن باشون دوست شی، من چندتایی‌رو شماره‌شون‌رو گرفتم. سروزبون داشته باش.» می‌گویم: ندارم. می‌گوید: «اینجا اینقدر سروزبوندار بشی! موقع پیاده شدن حتما جنست را بذار تو کولی‌ات. قسمت مردها هم بشین آنجا گیر نمی‌دهند بهت.» می‌گویم: می‌ترسم خونواده‌ام بفهمن. می‌گوید: شوهرم نمی‌دونه میام؛ اگه بفهمه قشنگ می‌کُشَتم. من به‌خاطر خودم میام، فامیل من و شوهرم شهرستانن اما با این حال اول میام یه دور نگاه می‌کنم بعد شروع می‌کنم. آخه خواهرم تازه ‌نامزد کرده از فامیل‌های نامزدش می‌ترسم. یک‌بار با شوهرم اومده بودم مترو گفت اونهایی که بی‌غیرتند می‌ذارن زن‌هاشون بیان مترو دستفروشی، مردی که زن گرفته تعهد داره نسبت به زنش باید خرج زنش‌رو بده. اما خب من با خودم گفتم چرا الکی بیکار بشینم تو خونه. می‌خوام دستم تو جیب خودم باشه حالا ازدواج نکردی نمی‌فهمی‌دستت تو جیب خودت نیست. من شوهرم 600 کرایه‌خونه می‌ده مگه چقدر حقوق می‌گیره یک‌میلیون و دویست می‌گیره اما به هیچ‌جا نمی‌رسه بعد من هم باید تو جیبم پول باشه. می‌پرسم: چند سالته؟ می‌گوید: 26سال می‌پرسم: چند وقته ازدواج کردی؟ جواب می‌دهد: پنج‌سال. شوهرم فوق‌لیسانس ریاضیات است. من آمار خوندم. تو دانشگاه آشنا شدیم. می‌پرسم: شوهرت نمی‌گه کجا می‌ری می‌آیی؛ با مترو؟ می‌گوید: خونه مامانم، دوستام، خداروشکر آدمی‌نیست که گیر بده چون حسابی روش کار کردم. روز زن برام یک جفت گوشواره خرید 900تومن، بعد گفت حواست باشه تا یکی، دوماه نگی این‌رو می‌خوام، اون‌رو می‌خوام. من هم سه‌ماهی بود نیومدم اما 20 روزیه میام. گفتم بذار دستم توجیب خودم باشه، چیه؟ دستم رو هی دراز کنم. زن دستش تو جیب خودش باشه خیلی خوبه تا کی بشینم میوه بیاره، نیاره، بریم فروشگاه، نریم. دوست دارم پول بدم به مامانم، به خواهرم نه اینکه احتیاج داشته باشن نه. روز مادر اگه همیشه 30 می‌دادم این‌بار 100‌تومن دادم. خدا نکنه هیچ زنی احتیاج به مرد داشته باشه. البته من عشقی میام؛ هفته‌ای یکی، دو روز. هر روز هم راحت 50‌تومن سود می‌کنم. می‌گوید: کارت رو عوض کن. پرفروش‌ترین چیز رو بیار، مثلا تاپ، شلوارک بیار. گیره و بدلیجات و از این چرت‌وپرت‌ها نیار، همه‌اش ضرره. مایه رو درمیاری اما سود می‌مونه، می‌مونن رو دستت. می‌گویم: یک خانم بهم گفت مداد چشم بیار. می‌گوید: نه نه نه، الان تو دقت کن همه وسایل آرایش دستشونه بعد هم رنگ‌های خوب می‌ره و رنگ‌های بنجل و بدترکیب می‌مونه رو دستت. مایه درمیاد اما اونها سودشه که فروش نمی‌ره می‌مونه رو دستت. تاپ و اینها بیار. باید بری سرای ملی، تاپ‌هایی هستند دونه‌ای2700، پنج‌هزار‌ به‌راحتی می‌فروشی، قشنگ آب می‌کنی. روزی 20 تا بیاری، 40‌هزار‌تومان راحت سود می‌کنی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.