خیالات...
سیروس ابراهیمزاده
یکی از عوارض ارتفاع عدد شناسنامه، آن است که انسان علاوهبر اینکه بیشتر از ایام جوانی در معرض آسیبپذیری بیماریهای گوناگون قرار میگیرد، بیرحمانه در مظان اتهام به ابتلای انواع مرضها و نابسامانیهای روانی نیز گرفتار میآید.
آقای «سماواتی» از مدیران اسبق، زمانی که شاغل بود، بروبیایی داشت و زندگیاش- اگرچه جمعوجور- ولی از نظام و اصول ویژهای برخوردار بود. چنانکه توانسته بود برای سه دختر سربهراه و کوشای خود تحصیلات دانشگاهی فراهم کند و با دقت و وسواس به خانه بخت بفرستدشان. ولی در سنین بالاتر در تربیت فرزند تهتغاریاش «امیر» حریف مادر بچهها نشد و نتوانست از زیادهرویهای زن در محبتکردن به تنها پسرشان جلوگیری کند و مخلص کلام اینکه برید! به همین دلیل در بالای 80 و بیشتر، بزرگترین غم زندگیاش این بود که فرزند برومند جوانش جز خورد و خواب و عیاشی کار دیگری بلد نبود... البته مادر اعتقاد داشت که «امیر» مانند دیگر نوابغ، کارهای غیرمعمول انجام میدهد... همین! و این پدر، قدر نمیداند و در ایجاد رابطه دوستانه با پسرش موفق نبوده است.
ساعت دوازدهونیم شب اتومبیل سواری سفیدرنگ مارک خارجی کمی دورتر از خانه آقای سماواتی ترمز کرد. «امیر» پیاده شد و آهسته به راننده گفت برود سر کوچه منتظر او شود.
خانم و آقای سماواتی خوابیدهاند. ناگهان سماواتی از خواب میپرد. صدایی شنیده است. هراسان برمیخیزد. در اتاق را باز میکند. در سالن سایهای را در حال فرار میبیند. به حیاط میآید و فریاد میزند «دزد...آی دزد!» از پشت یکی، دو دیوار میپرسند «چی شده آقای سماواتی؟» خانم سماواتی میگوید: «هیچی بابا. باز خیالاتی شده...» به سماواتی: «مرد حسابی بگیر بخواب! دزد کجا بود؟» سماواتی ساکت میشود. در اتاق، پیش از آنکه روی تخت دراز بکشد: «من مطمئنم دزد بود. نمیدونم چیزی هم برد یا نه. ها؟». خانم سماواتی: «ول کن مرد، نصفشبی. بگیر بخواب!» سماواتی: «امیر... امیر... میگم امیر امشب هم نیومد؟» خانم سماواتی: «نه!» آقای سماواتی: «کجاست؟» خانم سماواتی: «با دوستاش رفته شمال.» آقای سماواتی: «چه خوب بود... امیر بود. اقلا دزد رو میگرفت!»
«امیر» در داخل اتومبیل، بشکنزنان به دوستانش میگوید: «خب بچهها حله! از جاده چالوس بریم بهتر نیست؟»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.