|

براي «سعد حجاریان»

مریم رحمانیان . دانش آموزمدرسه سلام سبز

«کنار دریایی ایستاده‌ام که از چشم‌هایم سرچشمه گرفته و به کشتی بزرگی می‌نگرم که با سپردن بادبان‌های سفید خود به نسیم صبحگاهی عازم اقیانوس آبی است. کشتی که مجموعه‌ای از زیبایی‌هاست انگار مثل یک شمع آب می‌شود، گرچه می‌دانم کوچک شدن تدریجی اندازه‌اش از دید من است وگرنه خدشه‌ای به عظمت آن وارد نشده است... و درست در لحظه‌ای که کسی در کنار من جمله «او دیگر رفت را بر زبان می‌آورد چشمان دیگری هستند که آمدن او را انتظار می‌کشند و صداهایی هستند که با شادی فریاد برمی‌آورند: «اوناهاش داره می‌آد»... و این مرگ است...
شاید این احساس «خواستن به همیشه‌ماندنت در کنارمان» از خودخواهی شدیدمان نشات می‌گیرد که اگر از من بپرسند می‌گویم خیلی هم عجیب و دور از انتظار نیست؛ می‌خواستیم همیشه کنارمان بمانی و لبخند رضایت را روی لب‌هایت ببینیم وقتی می‌دیدی درختانی که کاشته‌ای چه خوب به بار نشسته‌اند که شاید بتوانم به جرات بگویم بخش قابل‌توجهی از نخبگان این کشور زیر دستان توانای تو شکوفا شده‌اند.
من «دختری از سبزترین سلام‌ها» تسلیت گفتن را حداقل در این یک مورد عبث می‌دانم. درست است که اکنون جسمت در دل خاکی سرد خفته است اما از اعماق یک قلب به تمام دوستدارانت می‌گویم که تو هنوز هستی که به قول سهراب «مرگ پایان کبوتر نیست» و هنوز نفس می‌کشی و تک‌تک ضربان‌های قلبت در کلاس‌ها و پشت نیمکت‌هایمان به گوش می‌رسد. تویی که مدارسی را بنیانگذاری کرده‌ای که پایه‌شان نه بتن است و نه هیچ فولادی... نمی‌دانم چیست اما هرچه هست فقط می‌توانم ببینم ریشه‌هایی را که دوانده، و الحق عمیق هم دوانده، حالا با وجود روح تو که همچنان لابه‌لای شاخه‌های این درختان «همچون نفوذ بی‌سروصدای خورشید» می‌آید، کسی نمی‌تواند بگوید که تو دیگر نیستی، تو هستی و خواهی بود تا زمانی که من هستم، سلام‌هایت هستند و نسل‌های بعد از ما «گرچه چشم‌هایشان یتیم ندیدنت هستند» خواهند بود.
در آخر باید اضافه کنم احمد حجاریان خوشبخت است نه صرفا برای اینکه نام دیگر او سعد است بلکه به دلیل اینکه او مدارسی را پایه‌گذاری کرد که از در آن شعور، تفکر و انسانیت بیرون می‌آیند و ما هم چه «بخت‌یاریم» که توفیق یافته‌ایم با ورودمان به این مجموعه جرعه‌ای از این فضیلت‌ها را بنوشیم. شاید بهتر باشد حسن‌ختام نوشته‌ام جمله‌ای از R.W.Raymond باشد تا ثابت کند نوشته‌ام هرگز قرار نبوده که یک سوگنامه باشد.
زندگی بی‌پایان و عشق ابدی و مرگ تنها یک افق است و افق چیزی جز محدوده دید ما نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.