وقتی کسی نگاه نمیکند
کارن جونز . ترجمه: هادی عظیمی
«خانم مکلین» ناپدید شد و من تنها کسی بودم که این را میدیدم.
اوایل همینطور کوچکتر و کوچکتر میشد. البته هیچوقت زن بلندقدی نبود، لباسهایش، انگار که از خواهری بزرگتر و درشتتر قرض گرفته باشد، از بدنش آویزان بودند. حتی به نظر میرسید سرش هم کوچک و منقبض شده باشد و موهایش برای کاسه سری که باید زینت میداد بیش از اندازه پرپشت و مثل پشمک پفکرده بود. هنوز یادم میآید که سعی میکردم به بقیه هم بگویم.
- «بابا، خانوم مکلین کوچولوئه.»
- «شششش، سیوبان، دارم رادیو گوش میکنم.» وقتی حرف میزد حتی به من نگاه هم نمیکرد.
- «مامان، خانوم مکلین الان خیییلی کوچولو موچولوئه.»
- «برگرد سر کتابخوندنت، سیوبان، دارم آشپزی میکنم.» حتی چشم از خمیری که روی تخته ورز میداد، برنمیداشت.
- «کتابمو تموم کردم. ولی خانوم مکلین، اون...»
- «یه کتاب دیگه رو تموم کردی؟ وای، خدای من، اون کتابدار دیگه از دیدن ما دوتا حالش بد میشه. خوب، پس برو بازی کن و این خانوم مکلین بیچاره رو تنها بذار، میشنوی؟ همینجوریش هم کلی غصه داره.»
واقعا هم داشت. شنیده بودم درباره همه چیزهایی که از دست داده بود حرف میزدند: پسرش را در یک جنگ جایی بسیار دور که پدر میگفت حتی جنگ ما هم نبود؛ دخترش را به خاطر یک مریضی که فقط با اسم «سین بزرگ»میگفتند؛ شوهرش را در یکی از آن بیمارستانهای مخصوص - سه تا از این بیمارستانها در اطراف محدوده روستایی ما بود و من همیشه فکر میکردم اگر فقط بیمارستان را درست بگردد، میتواند یک روز پیدایش کند - و خواهرها و برادرهایش را در چهارگوشه دنیا. میدانستم که دنیا گرد است، اما وقتی یواشکی به حرف بزرگترها گوش میدادم، هیچوقت در این مورد بحث نمیکردم. با این حال، همهمان داشتیم خانم مکلین را از دست میدادیم و هیچکس گوش نمیکرد.
یک روز صبح جلوی پنجره اتاق خوابم ایستادم و دیدم که در مسیر باغچهاش راه میرود. با هر قدم چین میخورد تا اینکه لباسهایش روی زمین کشیده شدند، سرش درون ژاکت پشمیاش گم شد و تنها موهای کرکیاش از سوراخ بیرون ماند. بعد باد زد و موهایش سرتاسر چمن پخش شدند، مثل کرکهای قاصدک که فوت میکردم تا بگویم ساعت چند است و کفشهایش دیگر راه نرفتند و دامن و لباسش روی آنها مچاله شدند. خانم مکلین ناپدید شد، چون من تنها کسی بودم که این را میدیدم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.