۱۳ سال از رفتن «هوشنگ گلشیری» گذشت
کجا هستند «خانه روشنان»
بهمن فرمانآرا
برای من روز شانزدهم خرداد، روز سختی است چون 13 سال پیش در چنین روزی، دوست عزیزی «هوشنگ گلشیری»، که تاثیرگذارترین نویسنده معاصر ایران بود را از دست دادم.
با اینکه سالیان دراز است که از سفر او میگذرد باز هم هر جمعه صبح یاد دیدارهای هفتگی در اکباتان و از ته دل حرف زدنمان میافتم. با اینکه هنوز فرزانه، غزل و باربد را میبینم ولی صبح جمعه نمیشود.
هنوز پوستری که برای مراسم تشییعاش با شعری از شاملو چاپ کرده بودیم در قابی سیاه در دفترم روبهروی من است و چند بیت آخر شعر شاملو بیانگر حال و روزم هست.
«انسان سخنی نگفت
تنها او بود که جامه بر تن داشت
و آستینش از اشک تر بود.»
در این روزگار نامرادیها چگونه میشود دوستی عزیز مثل هوشنگ را فراموش کرد؟ بعضی افراد جایگزین ندارند و ما این سالها شاهد رفتن بزرگان فرهنگ این مملکت بودهایم و نصیب ما که ماندهایم جز تعدادی صندلی خالی بیش نیست.
روزبهروز عرصه بر ما تنگتر میشود و ما فقط با یادآوری این بزرگان سعی میکنیم به کارمان ادامه دهیم. کجا هستند شاملوها، گلشیریها، مسکوبها، کریم امامیها، احمد محمودها؟ کارکردن تنها راهحل این مشکل است علیرغم سختی راه، به امید انتهای روشن و تابناک برای مردم، باید به راه خود ادامه دهیم و قلب تاریکی را بشکافیم.
هوشنگ عزیز روحت شاد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.