عارفان
سیروس ابراهیمزاده
در سایت حاشیهدار «خبر بیخبر» آمده است که طالبان به بادکنکهایی که جوانان به نشانه صلح هوا کرده بودند و شعار میدادند «ما به بادکنک ایمان داریم» تیراندازی نکردند فقط مورد انتقاد قرار دادند. باعث امیدواری است. خیلی تخفیف دادهاند. وقتی در قدرت بودند فیلمها را میسوزاندند، سینماها را آتش میزدند و جعبههای تلویزیون را تیرباران میکردند.
«نوراله» سرایدار افغانی مجتمع مسکونی«عقیق» صدایی خوش داشت:
«عجب آب و هوایی داره کابل
عجب خواجه صفایی داره کابل
عجب شیر بچههایی داره کابل
ای بگردم عاشقان و عارفان را...»
میدانست نگارنده نوعی «عشق فیلم» و «دیوانه تئاتر» است. میگفت:- ما یک گروه هنری داشتیم به اسم«عارفان» که حاجی کامران آکتور معروف مردم افغان هدایت مینمود و در جایگاههای مختلف مثلا «مکرویان»، «ابن سینا» و «وزیر اکبرخان» تئاتر میدادیم و فیلم ساخته میکردیم... وقتی جنگ شروع شد قشر ضعیف اول «بدخشان» و بعد کابل را گرفتند... میپرسم: قشر ضعیف؟
میگوید: قشریون... ما به اینها قشر ضعیف میگوییم... آری اینها هنرمندان را خیلی آزار دادند. حاجی کامران توانست فرار کند ولی باقی افراد گروه را گرفتند و به محکمه آوردند. از آکتورها میپرسیدند چه رلهایی بازی میکردهاند و به بازیکنی که رل آدم خوب داشت پاپیچ نمیشدند. ولی وای به حال آنکه بدها را بازی مینمود... گفتم تو را هم گرفتن؟ گفت نه! اگر گرفته میشدیم الان زیر خاک میبودیم! (به صدای بلند خندید و بعد به سرعت لبولوچهاش را جمع کرد.) ولی«خان محمد» برادر مرا به جرم اینکه همیشه در جلد آدمهای گناهکار میرفت اعدام کردند... قاضیشان گفته بود هر که بتواند بدها را خوب مجسم نماید حتما جنس خودش بد است.
«نوراله» ناگهان بغضاش ترکید. مثل یک خمپاره دستساز.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.