|

۱۱ خرداد؛ روز خداحافظی «آندره آرزومانیان»

نوازنده بهترین‌های دهه 80

بابک ریاحی‌پور

در اواخر دهه 80 که آلبوم‌های موزیک بی‌کلام در ایران رواج داشت، اولین همکاری من با آندره در قالب آلبوم «جوانه‌ها» شکل گرفت. البته این آلبوم هم مثل بسیاری از آلبوم‌های آن دوره، جزو موزیک‌های دفن‌شده‌ای هستند که فقط گه‌گاهی صدایشان را در میان وله‌های تلویزیونی می‌شنویم و بس، اما این همکاری شروع بسیار خوبی بود برای آشنایی من با موزیسینی که به معنای واقعی نادر بود. «آندره آرزومانیان» در حوزه حرفه‌ای، یک پیانیست درجه‌یک و توانا بود اما ویژگی شخصیتی مهمش، مهربانی و خوش‌خلقی بود که باعث می‌شد آندره در میان هنرمندان هم‌عصرش متفاوت و ویژه باشد. این آشنایی باعث شد که کم‌کم ویژگی‌های شخصیتی و تکنیکی او را بشناسم و بستایم. اما واقعیت این است که همواره این چهره‌ها با وجود همه استعدادهای ذاتی و فنی، تا پیش از مرگ نادیده گرفته می‌شوند. حالا ما اسم این فرآیند را گذاشته‌ایم «تقدس‌گرایی بعد از مرگ». اینکه آندره در زمان زندگی‌اش با وجود همه مشکلاتی که داشت، یک نوازنده حرفه‌ای پیانو باقی ماند و معروف‌ترین آهنگ‌ها و ترانه‌های دورانش را او نواخته بود آنقدر که باید و شاید ارج نهاده نشده و متاسفانه این خصلت دولتمردان ماست که می‌گذارند، عمر هنرمند به پایان برسد تا بی‌ترس و هراس، از او یاد کنند و چه افسوس که از آندره حتی در این حد هم تجلیل نشد! فرهنگ عمومی و مردم، آندره را به‌خوبی می‌شناسند و حتی اگر او را به نام نشناسند محال است که نوازندگی دلربای او را در «از کرخه تا راین»، «پاییز طلایی» و... از یاد ببرند. حس احترام و عشقی که میان مردم و هنرمند برقرار می‌شود همیشه به‌واسطه خود هنر بوده و لذت‌ها و علاقه‌هایی که مردم را به هنر آرزومانیان متصل می‌کرد هیچ‌گاه از بین نمی‌رود و هربار با شنیدن صدای پیانواش در بهترین قطعه‌های دهه 80 و اوایل دهه 90، تازه و تازه‌تر می‌شود. اما این دولتمردان هستند که باید پاسخ دهند چرا در روزهای آخر که او با سرطان بی‌رحم استخوان درگیر بود و به مشکلات بسیاری برخورد کرده بود، هیچ‌گونه حمایتی را از او ترتیب ندادند و گذاشتند سال‌های آخر عمرش را با خاطره‌های تلخ پشت سر بگذارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.