|

ناامیدی بد دردی است

مزدک علی‌نظری

می‌گویند در ایران دو روز خاص، بزرگ‌ترین جشن‌های ملی برپا شده است. اول همین سوم خرداد که گذشت، یعنی روز آزادی خرمشهر؛ و دیگری با حماسه ملبورن و آن صعود حماسی تیم‌ملی به جام‌جهانی فوتبال. حالا که این یادداشت را می‌خوانید، تیم‌ملی در اردوی خارج کشور است و برای سه بازی سرنوشت‌ساز در راه رفتن به جام‌جهانی آماده می‌شود. می‌دانیم که کار تیم گره خورده و شرایط سختی دارد؛ این دل‌مان را می‌لرزاند. موفقیت در این سه بازی، مساوی است با یک جشن ملی دیگر، یک شادی عمومی، یک امید تازه. شادی و امیدی که شاید با آن دو جشن بزرگ که اول گفتیم، قابل مقایسه نباشد اما در شرایط فعلی سخت به آن نیاز داریم.
یادم می‌آید که 12‌سال پیش، تیم در مخمصه‌ای به‌شدت بدتر گرفتار بود؛ ولی ما بی‌هول و وحشت، سراپا امید بودیم. هنوز دایی و مهدوی‌کیا و علی کریمی بازی می‌کردند. موقع بازی‌ها، توی خیابان پرنده پر نمی‌زد. دخترها خودشان را به میله‌های پشت در استادیوم می‌چسباندند و گریه می‌کردند. مادرها آش نذری می‌پختند. هنوز بودند کسانی که از هیجان گل‌زدن تیم، سکته می‌کردند و می‌مردند. هنوز این شور جمعی را گم نکرده بودیم.
بعد، ما بودیم و یک 90دقیقه بازی «پلی‌آف» مقابل تیم چغر ایرلند. استادیوم آزادی مثل دیگ می‌جوشید. آنقدر شلوغ بود که من و چند همکار دیگر نتوانستیم خودمان را به جایگاه خبرنگاران برسانیم، رفتیم طبقه دوم و از آن بالا همه‌چیز را دیدیم. هرکس با خودش یک طبل و شیپور آورده بود و گلو پاره می‌کرد. جوری شد که همان اوایل بازی علی دایی برگشت و با عصبانیت سر تماشاگران داد زد: «نزنید، سرسام گرفتیم!» توی آن غوغا هیچ‌کس صدایش را نشنید. آن روز، بازی را بردیم، ولی صعود نکردیم. یحیی گل‌محمدی مثل حالایش بدشانس بود و تک گلش به ایرلند پرپر شد. بلاژویچ هم بعد از بازی، خداحافظی کرد و رفت. هر مربی دیگری بود توی همان کنفرانس مطبوعاتی کله‌اش را می‌کندیم، ولی بعضی آدم‌ها هستند که گرچه از آنها می‌رنجی، اما باز دوستشان داری...
بعدها باز هم به جام‌جهانی رفتیم، اما دیگر آن شور و امید از دست رفته بود. نه که تقصیر گل‌محمدی و خاتمی و بلاژویچ یا آن روز جهنمی باشد، نه. ناامیدی درد کشنده‌ای است و می‌دانیم که اگر با این روحیه به استقبال سه بازی‌مان در هفته‌های آینده برویم، از حالا بازنده‌ایم. جام‌جهانی بعدی در برزیل برگزار می‌شود و لازم نیست کارشناس فوتبال باشی تا درک کنی چه اتفاق بزرگی در راه است. من که خیلی دلم می‌خواهد سال 2014 در ریودوژانیرو باشم و از خیلی قبل برایش برنامه‌ریزی کردم. با صعود تیم‌ملی و با حضور ما در جام‌جهانی - شاید شاید شاید - آن شور فراموش‌شده دوباره به ما برگردد. نمی‌دانم، فقط می‌دانم که ناامیدی بد دردی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.