در حاشیه پاسداشت حافظه مطبوعات ایران
نامش «سید فرید قاسمی» است
پژمان موسوی
می گوید نام خانوادگیاش قاسمی است و نامش فرید؛ من اما میگویم «سیدفرید»! میگوید حالا چه فرقی دارد؟ میگویم برای او فرق دارد؛ میگوید یعنی چه که برای او فرق دارد؟ میگویم برای فردی که عمری را صرف «دقیق»نویسی و انتقال اطلاعات تاریخی به صورت «دقیق» و «کامل» کرده است و حتی میداند که چند «فرید قاسمی» در ایران زیست میکنند، حتما هم فرق دارد.
«سیدفرید قاسمی» یکی است و او همانی است که «حافظه مطبوعات ایرانی» میخوانندش؛ محققی سترگ از نسل پژوهشگران دود چراغخورده. پژوهشگری که میراثش برای ما دهها جلد کتابی بوده که اگر نبودند معلوم نبود چه کسی باید میآمد و برای ما از اسناد و خاطرات و رویدادهای مطبوعاتی میگفت؛ از روزهایی که نهال نوپای مطبوعات مستقل در این کشور روییدن گرفتند تا همین امروزی که «هنوز»این نهال، «نهال» است و متناسب با سنش، رشد نکرده است. سید فرید قاسمی همان کسی است که عمر خود را یکسره بر سر پژوهشهای مطبوعاتی و مطالعات تاریخی گذاشته است؛ خوانده است و نوشته است، آنقدر نوشته است و «دقیق» هم نوشته است که امروزِ روز، پژوهشگران و محققین نوجوی جوان، خلأ خاصی را در حوزه پژوهشهای مطبوعاتی حس نمیکنند؛ با خیالی آسوده فیش برمیدارند و «منبع» بر میگزینند؛ آخر میدانند از روی کار چه کسی دارند فیش بر میدارند و منبع اطلاعاتی خود را بر چه پشتوانهای بنا میکنند؛ سیدفرید قاسمی خودش «اعتبار منبع»است، بیهیچ شک و تردید. عصر دیروز سالن اجتماعات دانشگاه سوره، در غیاب نهادهایی که از انجام وظایف ذاتی و اساسی خود که همانا بزرگداشت بزرگان است، عاجزند،
محل برگزاری مراسم پاسداشت «سیدفرید قاسمی» بود. «او»یی که چندان دربند اینگونه مراسمها به ویژه از نوع دولتی آن نیست و خدا میداند که برای انتشار ضمیمهای با محوریت «فعالیتها و کارنامهاش» در ضمیمه ماندگاران «شرق»، چه کوششها که نکردیم! دیروز اما خودش هم حتما حدس زده بود که چنین مراسم بیآلایشی که از سوی جمعی از دانشجویان ارتباطات این دانشگاه برگزار شده بود، غل و غشی ندارد و نباید به آن «نه» گفت. اینگونه بود که آمد و در جمع دانشجویان نشست؛ دانشجویانی که او امیدوار است روزی «راه» او را در پژوهشهای تاریخی حوزه مطبوعات ادامه دهند و به «دادههای موجود» قناعت نکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.