نقد حسن روحانی به سیاستهای دولت گذشته
دیپلماسی ایرانی: نامزد یازدهمین دوره انتخابات ریاستجمهوری گفت: مسوولانی که در مقطعی شعار میدادند که قطعنامههای شورای امنیت کاغذپارهای بیشتر نیستند، حالا آموختهاند که قطعنامههای شورای امنیت و تحریمهای بینالمللی بیش از کاغذپاره است. اتفاقا همان مسوولان امروز تحریمهای بینالمللی را در حال حاضر منشا اصلی مشکلات اقتصادی فعلی کشور میدانند. حسن روحانی افزود: یاران قدیمی و بریده امروز از دولت که اکنون به مخالفان آن تبدیل شدهاند، مشکلات اقتصادی را هم به تحریمها و هم به سوءمدیریت دولت نسبت میدهند. به نظر من جایگاه ریاستجمهوری یک کشور محل آموختن قواعد اولیه حاکمیت و مناسبات بینالمللی نیست. اگر چنین باشد، ملت هزینه گزافی میپردازد. ما فعلا در چنین شرایطی بهسر میبریم و هزینه گزافی برای سوءمدیریت دولتهای نهم و دهم در همه امور از جمله موضوع هستهای کشور و اعمال تحریمهای بینالمللی میپردازیم. از نظر دولت نهم و دهم، «عدالت»، «ظلم جهانی» و «استکبار» شعارهایی بودند که قدرت جذب مردم فرودست و مستضعف را داشتند. این درست بود. ولی مسوولان دولت در مقام عمل درک صحیحی از درجه «بیعدالتی» و «استکباری» که
قدرتهای بزرگ در جهان اعمال کرده و میکنند نداشته و ندارند. حسن روحانی ادامه داد: مهمترین هدف دولت یازدهم باید بر اعتمادسازی با جهان خارج و بهسامان کردن وضعیت داخل باشد و این دو مهم میسر نمیشود الا از طریق تنشزدایی با دیگران مخصوصا همسایهها و ایجاد مدیریت مبتنی بر عقلانیت، تدبیر و قانونمند در داخل. در این مسیر دشوار و ناهموار، تلاش برای لغو تحریمها باید در اولویت قرار گیرد. همانطور که دلیل اصلی ارجاع برنامه هستهای به شورای امنیت ملاحظات سیاسی بود، لازم است که راه برونرفت از وضعیت موجود از همان مسیر طی شود و در این مسیر باید برای لغو تحریمها برنامه دقیقی تدوین شود و در این برنامه نحوه مواجهه با غرب که فارغ از تنش، تهدید، درشتگویی و توهم باشد، مدنظر قرار گیرد. در تاریخ سیاسی عصر حاضر، دو عامل شیفتگی به غرب یا نفرت افراطی از آن همواره برای کشور ما زیانبار بوده است. تعامل منطقی و عقلانی با دیگران- از جمله غربیان- ضمن حفظ اصول و مبانی انقلاب، هم رافع انزوای سیاسی کشور است و هم تامینکننده امنیت ملی. وی افزود: در سالهای 82 تا 84 که اینجانب مسوولیت داشتم، بهعنوان دبیر شورای امنیت ملی، طرف مذاکره
من صرفا وزرای خارجه و روسایجمهور کشورهای اروپایی بودند. حال آنکه طرف مذاکره دبیر فعلی شورای امنیت کشور در قالب 1+5 مدیران سیاسی وزارتخانههای خارجه کشورهای غربی هستند. مذاکرات در سطح کارشناسی بسیار مهم هستند ولی طبیعتا دامنه اختیارات و تصمیمگیری آنها محدودتر از وزرای خارجه و روسایجمهور است. بهعلاوه برخلاف دوران تصدی اینجانب در حال حاضر غرب مجهز به اهرم تحریمهای دو و چندجانبه گسترده و گوناگون شده است که مذاکره برای برونرفت از وضعیت فعلی را مشکلتر کرده است. روحانی درباره مذاکره با آمریکا گفت: به نظر من زمان گفتوگوی دوجانبه با آمریکا منحصر به دیروز و امروز نبوده و نیست. هر زمان که دو کشور احساس کنند از طریق گفتوگوهای دوجانبه عادلانه با حفظ احترام و حقوق متقابل و با شرایط برابر میتوانند بر اختلافات بین خود- حتی بهصورت محدود- چیره شوند و زمینههای تنش و مجادله را از بین ببرند، باید به مذاکره بپردازند. او افزود: راهبرد من برای مذاکره و گفتوگوی دوجانبه با آمریکا مبتنی بر اصول و قواعدی است که متضمن حداکثر منافع برای ملت ایران باشد. این گفتوگو باید برپایه احترام متقابل، موقعیت برابر و حسننیت صورت
گیرد. اینها مواردی است که در هر مذاکره و گفتوگو باید از سوی طرفهای درگیر رعایت شود. فشار سیاسی، تهدید نظامی، تحریم اقتصادی و تبلیغات مسموم و منفی رسانهای با این اصول پذیرفته شده بینالمللی مغایرت دارد. مذاکره به صرف مذاکره و بدون حصول نتیجه، مورد قبول من نیست. گذشت زمان و استمرار بینتیجه فرآیند مذاکراتی همیشه نمیتواند به سود یکی یا همه طرفهای مذاکرهکننده باشد. البته میدانیم که مذاکره یک «فرآیند زمانبر» است نه یک رویداد زودگذر.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.