|

روايت يك قرباني

نیکل باون، یکی از سربازان ارتش آمریکا که مورد تجاوز قرار گرفته، در گفت‌وگو با روزنامه «لو پاریزین» می‌گوید دچار اختلالات روانی شده است.برای نیکل باون استخدام در ارتش حس دوگانه‌ای داشت؛ خوشحال بود که کاری پیدا کرده و می‌تواند خرج تحصیلش را بپردازد و در آرمان‌هایش هم آن روز را می‌دید که برای کشورش کار مهمی انجام می‌دهد؛ اما در شبی از شب‌های عراق در سال 2003 حس دوم که حس انزجار بود، بر او غلبه کرد و از حضور در ارتش به غیر از مشکلات روحی- روانی چیزی نصیبش نشد. یکی از گروهبان‌های ارتش آمریکا در عراق در آن سال به او تجاوز کرد ... 10 سال بعد، باون حاضر شده در گفت‌وگویی اتفاقات را شرح دهد. زمانی که به ارتش پیوستی چه دلایلی برای خودت داشتی؟ سال 2001 و در سن 31 سالگی به ارتش ملحق شدم چون ارتش در ازای سه سال خدمت، پول تحصیل را پرداخت می‌کرد. واقعیت این است که اصلا فکرش را نمی‌کردم سال 2003 که سال‌های ابتدایی جنگ در عراق بود به این کشور فرستاده شوم. تجربه بسیار وحشتناکی برای من بود؛ من از بمب می‌ترسیدم و بدترین دوران زندگی‌ام را تجربه کردم آن هم با توجه به اتفاقی که برای من افتاد... من در آنجا مسوول کامپیوتر بودم. یکی از شب‌های ژوئن 2003 در پایگاهی در جنوب عراق مشغول به کار بودم که توسط سرهنگی از دسته‌های دیگر مورد تجاوز قرار گرفتم. نرفتی شکایت کنی؟ نه. با مافوق دسته خودمان در این‌باره حرف زدم ولی شکایت نکردم چون می‌ترسیدم خودم قربانی این بازی شوم. جوی که بر آنجا حاکم بود جوی کاملا هوسران بود چون دختران کمی آنجا حضور داشتند که از آنها مثل یک تکه گوشت استفاده می‌کردند. طوری با ما رفتار می‌شد که انگار برای مسایل جنسی به آنجا رفته‌ایم نه کار دیگری. از همه بدتر اینکه به این مسایل به چشم موارد متعارف نگاه می‌شد. وقتی با مافوقت این موضوع را در میان گذاشتی او چه توصیه‌ای به تو کرد؟ او آدم مهربانی بود ولی وقتی این موضوع را به او گفتم به من گفت اگر شکایت کنی ممکن است شرایط از اینکه هست برایت بدتر شود. از طرفی نمی‌توانستم ارتش را رها کنم چون این‌طوری فراری محسوب می‌شدم و به اهدافی که داشتم نمی‌رسیدم. چاره‌ای نداشتم به غیراز اینکه تا پایان خدمتم بمانم. این‌طوری شد که هشت ماه دیگر یعنی تا فوریه 2004 در ارتش ماندم. در بازگشتت به آمریکا سراغ کسی رفتی تا در این مورد به تو کمک کند؟ بله. موضوع این است که روز‌به‌روز بدتر می‌شدم. به‌شدت نا‌امید شده بودم و حتی به سرم زد تا خودکشی کنم. نمی‌توانستم صبح‌ها از جایم بلند شوم و هیچ میلی به زندگی‌کردن نداشتم. رفتم و با یک روانشناس از دپارتمان «مبارزان قدیمی» صحبت کردم ولی نتوانستم به او بگویم چه اتفاقی برایم رخ داده است. او به من پروزاک (یکی از مشهورترین داروهای روان‌گردان) داد. من مصرف قرص‌های ضد‌افسردگی را ادامه دادم و در طول دو سال هم به دیدن روانپزشک رفتم تا اینکه بالاخره درسم تمام شد. علایم افسردگی‌تان برطرف شد؟ بله. ولی دو سال درگیر بودم. قبل از اینکه این علایم بر‌طرف شود هر شب کابوس می‌دیدم. آرزو داشتم بمیرم و از این وضع نجات پیدا کنم، اما بعد از آن ماجرا دوباره افسرده شدم تا اینکه در سال 2011 در یکی از این فروم‌ها با زنی آشنا شدم که کارش حمایت از قربانیان تجاوزهای جنسی بود. او برای من از تجربیاتش گفت و من هم بالطبع شروع کردم به حرف‌زدن. داستانم را برای اولین‌بار به زبان آوردم آن هم در‌حالی‌که نزدیک به دو‌ساعت در آغوشش داشتم گریه می‌کردم. همه می‌دیدند چه اتفاقی افتاده است. اسم آن خانم سوزان آویلا- اسمیت بود. او همان فردی است که جان مرا نجات داد. بعد به من کمک کرد تا دوباره پرونده‌ام را به دپارتمان مبارزان قدیمی ببرم. آنجا تشخیص دادند که من دچار استرس بعد از حادثه شده‌ام و توانستم حقوق بازنشستگی بسیار کمی را از موسسه‌ای که قبلا در آن کار می‌کردم بگیرم. این روزها حالت چطور است؟ نقاشی می‌کشم و روی پروژه کتابی درباره 22 زن سرباز کار می‌کنم. اینها به من کمک می‌کند. پیش دکتر روانپزشک می‌روم و تحت درمان هستم. اگر می‌بینید حاضر شدم در این گفت‌وگو شرکت کنم به این خاطر است که می‌خواهم به بقیه قربانی‌های این حادثه کمک کنم. این اتفاقی است که افتاده ولی باید با آن مبارزه کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.