|

بررسی آماری رسوایی‌های دور دوم روسای‌جمهور آمریکا

واترگیت اوباما

ترجمه: حمیدرضا خراسانی

از زمان واترگیت، تمام روسای‌جمهوری که دو دوره در قدرت بوده‌اند در دوره دوم یک رسوایی داشته‌اند. اشتباهات دوره نخست و بیش‌حزبی بودن، تحقیقاتی مانند بررسی‌های بنغازی و سرویس مالیات داخلی را اجتناب‌ناپذیر می‌کنند. واترگیت البته عبارتی است سیاسی شده برای هر رسوایی که برای یک رییس‌جمهور آمریکا رخ می‌دهد. با این حال واترگیت چیزی است که انگار ماندنی‌تر شده، چیزی که برای تمام روسای‌جمهور دو دوره‌ای رخ می‌دهد؛ رسوایی دور دوم. پرزیدنت ریگان، موضوع ایران - کنترا را داشت. پرزیدنت کلینتون رسوایی «مونیکا لویینسکی» را داشت. پرزیدنت جورج بوش معاونش دیک‌چنی را داشت که خود را درگیر تحقیقات افسر سی‌آی‌ای، «والری پلیم»، کرد. اکنون به نظر می‌رسد که آقای اوباما هم با اتهامات مبنی بر اینکه کاخ‌سفید با پنهان کردن این واقعیت که حمله به دیپلمات‌های آمریکایی در لیبی تروریستی بوده و اینکه سرویس مالیات داخلی در دولت او در درخواست‌ها برای وضعیت معاف از مالیات علیه گروه‌های محافظه‌کار تبعیض نشان داده، عضوی از این باشگاه شده باشد. کاخ‌سفید گفته که در مورد بنغازی هیچ اشتباهی مرتکب نشده بلکه اطلاعاتی را همان‌گونه که دریافت کرده، منتشر کرده است. کاخ‌سفید همچنین اعلام کرده که از فعالیت‌های سرویس مالیات داخلی علیه گروه‌های تی‌پارتی و دیگر گروه‌ها اطلاعی نداشته و به جنگ با تحقیقاتی رفته که دستورکارهای دوره دوم دولت اوباما را می‌بلعند. دن فایفر، مشاور ارشد کاخ‌سفید در گفت‌وگو با برنامه «این هفته» شبکه ‌ای‌بی‌سی، گفته است: «ما در تسریع تله‌گذاری‌های حزبی که برای انحراف از موضوعات واقعی طراحی شده‌اند شرکت نمی‌کنیم.» اما مشکل دور دوم چیست که اینقدر روسای‌جمهور را به دردسر می‌اندازد؟ مشکل درواقع همان دور نخستی است که پیشتر گذشته است. سیاست‌های ریاست‌جمهوری به‌ندرت مانند ابرهای کرکی و رنگین‌کمان است و بوروکراسی کلان آمریکا هرگز شبیه نظم ساعت‌مانند سوییس نبوده است. اشتباهاتی رخ می‌دهند و این به‌ندرت به اعترافات رییس‌جمهور در پیش‌کنگره منجر می‌شود. مشکل دور دوم روسای‌جمهور چیست که باعث می‌شود آنها اینقدر رسوا به نظر برسند؟ ساده است: قانون آهنین درازای عمر. این را دویل مک مانوس در مقاله‌ای برای لس‌آنجلس‌تایمز نوشته است. «تمام دولت‌ها مرتکب اشتباه می‌شوند و تمام دولت‌ها تلاش می‌کنند این اشتباهات را مخفی کنند. اما هرچه دولتی بیشتر بر سر کار باشد، اشتباهات بیشتری می‌کند و پنهان کردن آنها سخت‌تر می‌شود.» برندن نیان، عالم علوم سیاسی کالج دارت‌موث، حتی نمودارهایی را برای اثبات این قضیه در اختیار دارد. او با نگاه به داده‌های زمان رسوایی‌های گزارش‌شده واشنگتن‌پست دریافته که بعد از حرکات نامنظم سال تحلیف، زمان اوج رسوایی‌ها سال پنجم دولت است. او در نتایج مطالعه‌ای که به‌تازگی منتشر کرده، می‌نویسد: «داده‌های واشنگتن‌پست نشان می‌دهد که با تلاش رییس‌جمهور برای محکم کردن جای پای خود و تایید نامزدهای پیشنهادی در دور اول خطر رسوایی‌ها افزایش و متعاقبا در دور دوم خطر رسوایی‌ها کاهش می‌یابد. احتمال رسوایی سپس بار دیگر در سال پنجم دولت به اوج می‌رسد (برای کسانی که برای بار دوم به قدرت می‌رسند) و بعد تا پایان دوره دوم کاهش می‌یابد. با وجود این او معتقد است که زمان تنها یکی از فاکتورهای رسوایی است. یک فاکتور نیرومند دیگر چگونگی دید اپوزیسیون از یک رییس‌جمهور است. او می‌نویسد: «احتمال رسوایی با متخاصم‌ترشدن اپوزیسیون نسبت به دولت افزایش می‌یابد.» در دوره بیش حزبی حاضر به نظر می‌رسد که رسوایی‌های دور دوم در آمیزه‌ای سوزان از اشتباهات، رازها، منیت‌ها، عصبیت‌ها و انتقام‌ها اجتناب‌ناپذیر شده‌اند. با این حال همه رسوایی‌ها به‌طور یکسان خلق نمی‌شوند. نیت سیلور در بلاگ «5 و 38» متذکر می‌شود که نفرین دور دوم تا حدی مخلوق درک از رسانه‌هاست. به عبارت دیگر، تنها به اینکه رسانه‌ها خبری را پوشش می‌دهند به این معنی نیست که آمریکایی‌ها در حال گوش‌دادن یا خشمگین‌شدن از آن هستند. از طرفی او «اثر دوره دوم» را ذکر می‌کند: میانگین نرخ مقبولیت برای هفت رییس‌جمهور از هری ترومن تا جورج بوش از 56درصد در سال نخست دوره اول به 42درصد در دوره چهارساله دوم کاهش داشته است. این کاهش البته کلی نیست. برای مثال نرخ مقبولیت آقای بوش از 45درصد در سال پنجم دولت او تا 28درصد در سال هشتم دولت او سقوط کرده اما مقبولیت آقای کلینتون به‌رغم بازخواست او در جریان رسوایی لویینسکی از 58 به 60درصد افزایش یافته است. به گونه‌ای مشابه، با وجود آنکه محبوبیت ریگان از سال پنجم تا هشتم از 60 به 52درصد کاهش یافته بود، این درصد 52، خود از رقم محبوبیت دوره اول او بیشتر بود. مقبولیت تا حدی به این بستگی دارد که آیا آمریکایی‌ها گمان می‌کنند که اپوزیسیون برای شکل‌دادن رسوایی تلاش کرده است یا خیر. این روزها به نظر می‌رسد که آمریکایی‌ها هنوز درباره واترگیت اوباما تصمیم نگرفته‌اند. یک نظرسنجی گالوپ که به تازگی منتشر شده نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها به رسوایی‌هایی که واشنگتن را گرفتار کرده توجهی نشان نمی‌دهند. فرانک نیوپورت، سردبیر گالوپ می‌نویسد: «اکثریت اندکی از آمریکایی‌ها خیلی یا تا حدی از نزدیک موقعیت سرویس مالیات داخلی (54درصد) و جلسات کنگره درباره حملات بنغازی (53درصد) را دنبال می‌کنند... درصدی که پایین‌تر از میانگین درصد داستان‌های درجه اول مورد نظرسنجی گالوپ است.» با این وجود این نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که اکثریت گسترده‌ای از پاسخ‌دهندگان بر این باورند که اتهامات مربوط به سرویس مالیات داخلی و بنغازی «آنقدر جدی هستند که ادامه تحقیقات را توجیه‌پذیر کنند.» (74درصد برای سرویس مالیات داخلی و 69درصد برای بنغازی)
منبع: کریستین ساینس‌مانیتور

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.