|

غزال‌هایی که دربه‌در شدند

غزال، دختری 18‌ساله و اهل حمص در سوریه است که با وقوع جنگ آواره شد. او عاشق سعد پسر همسایه‌شان بود و آرزو می‌کرد روزی بتواند با او ازدواج کند. وقتی به صورت آوارگان، وارد امان پایتخت اردن شدند دیگر هیچ چیزی برایشان نمانده بود. روزبه‌روز شرایط زندگی برای آنها سخت و سخت‌تر می‌شد. درنهایت به دلیل تنگدستی و محرومیت خانواده‌اش راضی شدند که او را به سه‌هزاروصددلار به عقد ازدواج مردی 50ساله و اهل اردن درآورند. چند هفته بعد از این ازدواج بود که او از همسرش جدا شد. خودش می‌گوید: «هدف از این ازدواج فقط کمک به خانواده‌ام بود.» منال، مادر غزال می‌گوید: «زندگی در اینجا بسیار سخت است. کمک‌هایی که دریافت می‌کنیم خیلی کم است. من یک بچه شیرخوار دارم که هر روز شیر می‌خواهد. نمی‌توانیم بهای اجاره منزل را بپردازیم. برای همین احتیاج داشتیم تا از این راه کمکی به دستمان برسد و بقیه افراد خانواده بتوانند از آن بهره‌مند شوند.» منال می‌گوید ازدواج دخترش توسط یک موسسه مذهبی در امان صورت گرفته است که یک نهاد خیریه است و به پناهندگان پول و غذا و دارو می‌دهد. می‌گوید: «وقتی برای کمک به این موسسه رفتم مسوولان از من خواستند دخترم را ببرم تا ببینند. بعد به من گفتند می‌توانند کسی را به عنوان همسر برای او پیدا کنند.» حماد، رییس این موسسه می‌گوید هستند مردانی که به ما مراجعه می‌کنند و دنبال همسران سوری می‌گردند. به گفته وی معمولا چنین مردانی به دنبال دخترانی می‌گردند که بیش از 18سال نداشته باشند. در عوض آنها حاضرند کمک‌های مالی خوبی به خانواده‌هایشان بکنند. به‌خصوص زنانی که همسرانشان را در جنگ از دست داده باشند. به‌طور کلی مردان عرب از زنان سوری خوششان می‌آید. چون آنها زیبا هستند.«ام زید» که اهل حمص بوده و حالا نقش دلالی را در رابطه با چنین ازدواج‌هایی بازی می‌کند، می‌گوید: «مردانی که برای ازدواج با دختران سوری به من مراجعه می‌کنند بین 50 تا 80سال دارند. آنها به دنبال دختران کم سن‌وسال می‌گردند. دخترانی که حتی سنشان کمتر از 16سال باشد. این زن در رابطه با نحوه کارش می‌گوید: «تا حالا بیش از صد دختر را به چنین مردانی معرفی کرده‌ام. برای هر آشنا شدن تقریبا 70دلار می‌گیرم و اگر ازدواجی صورت گرفت 310 دلار می‌گیرم. اگر هم طلاقی پیش آمد دیگر به من مربوط نیست. من فقط یک دلال هستم» وقتی به او گفته می‌شود این نوعی روسپی‌گری است، می‌گوید: خیر! چون ما این کار را به صورتی کاملا شرعی انجام می‌دهیم.روشن است که ‌ام‌زید اینها را می‌گوید تا از کارش احساس شرمندگی نکند. این هم روشن است که او نیز مانند بقیه این کار را صرفا برای کسب یک لقمه نان انجام می‌دهد زیرا جز این راه دیگری نمی‌شناسد. وی نیز اعتراف می‌کند که کمک‌های ناچیزی به آوارگان داده می‌شود و این کمک‌ها نمی‌تواند کفاف زندگی روزمره‌شان را دهد.
منبع: بی‌بی‌سی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.