ما و راه
مقصود فراستخواه . استاد دانشگاه
گویا سرّی مکتوم در شوق زیستن هست که تحولخواهان این جامعه را باز به جسوری نجیبانه اخلاقی و معرفتی و معنوی فرا میخواند. از پای نمیافتند و فعالیتهای متنوع فکری، گفتمانی و اجتماعی خود را برای بقا و توسعه و آینده ایران از سر میگیرند. حیطه «حیات شهروندی» بسی وسیعتر از این یا آن انتخابات است. بستهشدن یک راه به معنای پایان اصل طریق نیست. راهها از ما پیدا میشوند. رهرو و راه یکی است. عزم رفتن، مهمتر است و آن آهنگ دگرگونشدن که در دلهای بیقرار ماست. جامعه ما هنوز گرسنه عمل اجتماعی طولانی است؛ در سطوح معرفتی، اخلاقی، آموزشی و فرهنگی. ما نیازمند تحولاتی ژرف در «میانمدت» و «درازمدت» هستیم. سعی و اهتمام و صبوری و همکنشی بسیار لازم داریم و ظرفیتسازی، بسترسازی و توانمندسازی در بدنه اجتماعی.
ما یکی ما نیستیم. «شهروندان»ایم، «نهادهای مدنی» و «سَمَن»هاییم... گروههای دوستی و همسایگانیم. صنفها و حرفههاییم. اجتماعات محلی و مردمی هستیم. شبکههای اجتماعی ما، مثل سیمرغ سالک در منطقالطیر عطار، وصف کمال سیمرغ را در خویش جستوجو میکنند.
زمان جامعه ایران با اعدادی بزرگتر رقم میخورد. زمانی که از شمارهای روز و ماه و سال بیرون میزند و جاری میشود. «به پای او دمی است این درنگ درد و رنج» (سایه). صداها میمانند و نهفقط صداها، بلکه انواع اعمال اجتماعی ما نیز میمانند. صورتهای متنوع کار برای ایران، آرام آرام اما با اصرار و پافشاری، در این سرزمین روان میشوند و نفوذ میکنند تا همچنان هنوز انرژیهای معرفتی، اخلاقی و اجتماعی و مدنی بیشتری برایگذار جامعه، آزاد کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.