بابای من از همه قویتره
اشكان خطيبي
این هفته انتخاب بین سوژهها برای نوشتن، یکی از سختترین کارهای دنیا بود. از طرفی خانم «پروانه وثوق» بزرگبانوی موسسه محک بعد از یک عمر فعالیت برای به ثمررسوندن موفقترین موسسه خیریه ایران، «محک»،دار فانی رو وداع گفت و از طرف دیگه سالمرگ اسطوره جذاب و جهانی فوتبال ایران، «ناصر حجازی» از راه رسیده بود. علیرغم پرسپولیسی بودنم، شخصیت متفاوت و با اخلاق «ناصر حجازی» در کنار معدودی از دیگر فوتبالیستهایی که یکییکی در حال کنار گذاشتهشدن(!) از فوتبال هستن، همیشه برام جذاب بوده و هست. اما...
فردا روز پدره... یا بهتر بگم روز باباها.
البته احتمالا قدیمترها، بچهدارشدن اینقدر که الان غیرممکن به نظر میرسه، امری محال نبوده و باباها قبل از اینکه دست به کار بشن، دودو تا چهارتا نمیکردن که ببینن از پس خرج و مخارج پوشک تا دانشگاه و جهیزیه برمیان یا خیر. با این حال باز هم این باباهای نازنین تصمیم گرفتن تا بهترین سالهای زندگیشون رو به شنیدن صدای ونگزدنمون و کار طاقتفرسا برای آسایش نُنُرهایی که ما بودیم صرف کنن. همون باباهایی که وقتی شبهای جمعه از خونه پدربزرگ برمیگشتیم و خودمون رو به خواب میزدیم، باوجود اینکه لنگ هامون دراز شده بود و وزنمون سنگین، ما رو در آغوش میگرفتن و پلههارو نفسزنان بالا میرفتن و ما در حالی که گوشه ذهنمون عذاب وجدان میگرفتیم، همزمان افتخار هم میکردیم که همچین بابای قویای داریم. باباهایی که در زنگ تفریحهای مدرسه برای حسن ختام گذاشتن بر خالیبندیهای بچهها، در قالب سوپرمنی توصیفش میکردیم که ماشینها رو با یک دست بلند میکنن. و بعدتر باباهایی که باوجود همه سختیهای زندگی و بحرانهای سنی و روحی خانواده، اجازه بازشدن حلقههای این زنجیر رو نمیدن. و هر چه بیشتر پا به سن میذارن، دلتون بیشتر میگیره که چرا
اونوقتهایی که هنوز کلهتون باد داشته و استقلالطلبیرو در ایستادن جلوی قهرمانتون میدیدین، احساس میکردین کوچکترین نسبتی باهاش ندارین.
باباهای صبور، باباهای پرتلاش، باباهای مرد، باباهایی که همیشه برای ما قهرمان میمونن...
البته که بابای من قهرمانتر میمونه!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.