|

زاويه ديد

من هم از همهمه اهل زمین دلگیرم*
امیر حاج‌رضایی
دومین سال خاموشی آقای حجازی هم سپری شد اما از دل این سکوت سنگین و ابدی آتشی زبانه می‌کشد که دوستداران جوانمردی را گرم می‌کند و یادآوری می‌نماید گو اینکه مرگ پشت پهلوانان را هم به خاک می‌رساند اما ارزش‌ها همواره زنده‌اند. ناصرخان رفت اما صفات انسانی‌اش ماند. او تمام وجودش را به ایران تقدیم کرد و حالا آرام غنوده است. چون‌که دینش را به مردم ادا کرد. شاید قطعه شعری کوتاه از زنده‌یاد «فریدون مشیری» گویای پیامی از سوی «حجازی» عزیز باشد:
مشته‌خاکی ماند از من بر جهان
با ادب تقدیم دنیا کن مرا
از گِلِ من گُل نمی‌روید به باغ
تا تو را گویم تماشا کن مرا
تار و پودم ذره ذره مهر بود
هر کجا مهر است، پیدا کن مرا
*سطری از سهراب سپهری
-----------------------------------------------------
دوباره «دوم خرداد» می‌شود هر سال پوریا سوری
گمان مکن که به مرگِ تو اعتراضی نیست
به سمت مرگ نرو، مرگ نیز راضی نیست
مگر تو از نفسِ سبز عشق زاده شدی
که در حوالی نامِ تو انقراضی نیست
دوباره این تو و این مستطیل سبز زمین
نه اشتباه نکن، این شروع بازی نیست
شروع بردن تو روی دستِ آدم‌هاست
در این حقیقت عریان، رهِ مجازی نیست
چگونه مویه بسازم، به ساز یا هق‌هق؟
غمِ نبودنِ تو در مقامِ‌ سازی نیست
گلوی خسته فریادِ مردم‌ات بودی
تو می‌روی و کسی مردِ اعتراضی نیست
تو می‌روی و زمین باز زرد خواهد شد
شبیه تو دگرم سروِ سرفرازی نیست
دوباره دوم خرداد می‌شود هر سال
که یادمان نرود «ناصر حجازی» نیست

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.