|

با دلی پرخون رفت

ابراهیم آشتیانی

دوستی من با ناصر حجازی به روزهای خیلی دور برمی‌گردد که همه فوتبال‌دوستان تقریبا در جریان آن هستند. می‌دانند که وقتی «رایکوف» ما را برای ترکیب تیم ملی فوتبال در تورنمنت شوروی برگزید، هیچ‌کدام باور نمی‌کردیم که جزو ترکیب اصلی قرار گرفته‌ایم. در این تیم من و ناصر برای اولین‌بار کنار هم قرار گرفتیم و جوانه دوستی‌مان متولد شد. بعد از گذراندن بازی‌هایی که اتفاقا نتایج چندان خوبی هم نداشتند، تیم به قابلیت‌های جدیدی رسید، حتی به خاطر دارم که بعدها علی پروین هم به این ترکیب اضافه شد و همین تیم بود که به مدت 10 سال و شاید هم بیشتر، پایه‌های جدیدی برای فوتبال ایران بنا کرد و تیم ملی فوتبال ایران را سال‌ها بیمه کرده بود. رایکوف به تک‌تک ما اعتماد داشت و البته اعتقادش به ناصر متفاوت بود و همین باعث شد که ناصر در مسابقات المپیک مونیخ خوش بدرخشد و دروازه ایران را به بهترین شکل مراقبت کند. اما فقط قدرت و شایستگی‌های فنی نبود که ناصر حجازی را در فوتبال ایران، یک چهره ممتاز می‌کرد و هنوز هم از او می‌شنویم، بلکه به‌نظرم منش و اخلاق ناصر یکی دیگر از ویژگی‌های ممتاز او بود. در سال 1974 که برای مسابقه فوتبال خارج از ایران بودیم، یک شب حالم بد شد. دل‌درد شدیدی گرفته بودم که فکر می‌کردم به خاطر مسمومیت غذایی است. ناصر در آن زمان، در هتل هم‌اتاقی من بود و اصرار می‌کرد که به دکتر برویم اما چون نگران بازی فردا عصر بودم و نمی‌خواستم او از استراحتش جا بماند، مقاومت می‌کردم تا اینکه شدت درد غلبه کرد و ناصر من را به بیمارستان برد. آنجا متوجه شدیم که درد مربوط به آپاندیس است و اگر دیر به بیمارستان می‌رسیدیم ممکن بود شرایط وخیم‌تر شود. همان شب من عمل شدم و ساعت 10 صبح روز بعد که چشم باز کردم دیدم که ناصر بالای سرم ایستاده. دچار استرس شدم، چند ساعت دیگر بازی شروع می‌شد و او هنوز کنار من در بیمارستان بود.
هر چه اصرار کردم که برود قبول نکرد و آنقدر ایستاد تا از اعضای کادر فنی به بیمارستان آمدند و خیالش راحت شد؛ چنین شخصیتی بود. سومین مساله درباره مرحوم حجازی سال‌های پایانی عمرش بود یا بهتر بگویم روشی که با او در سال‌های آخر برخورد شد. نامهربانی باشگاه و مسوولان با ناصر حجازی که به عنوان قهرمان در فوتبال ایران شناخته شده بود، شرایط و وضعیت سطوح بالای فوتبال ایران را نشان می‌دهد. گاه درجه این نامهربانی‌ها به حدی بالاست که حتی شخصیتی مثل حجازی نیز به خانه می‌رود و خانه‌نشین می‌شود. در چنین شرایطی بود که ناصر را در بیمارستان ملاقات کردم، چشم‌هایش به‌سختی می‌دیدند و مدام اشک می‌ریخت. این تصویر برایم تصویر تکان‌دهنده‌ای از شرایط فوتبال در ایران بود. اینکه پیشکسوت‌ها و قهرمان‌ها چطور به حاشیه کشانده می‌شوند. متاسف و متاثر شده بودم و وقتی که خبر درگذشتش را شنیدم اولین چیزی که به ذهنم رسید همین تصویر بود و این سوال که اگرچه مرگ حق است اما آیا فوتبالیستی مثل ناصر حجازی باید این‌طور در میان نامهربانی‌ها از پیش ما برود؟ مگر او کم برای فوتبال ایران زحمت کشیده بود؟ آیا مسوولان به وضعیت قهرمان‌ها در کشورهای دیگر هم نگاهی می‌اندازند؟ حالا می‌شود من آشتیانی هم این سوال را از خودم بپرسم. حالا هر پیشکسوت و قهرمانی که روزی نامش با فوتبال گره خورده بوده نیز حق دارد این سوال را از خود بپرسد. ما در شرایطی با دل پر خون به حاشیه فوتبال رانده می‌شویم که بچه‌ها در خیابان‌های همین شهر، هنوز دلمشغولی‌شان به فوتبال را با کمترین امکانات و بدون کوچک‌ترین حمایت‌ها رفع و رجوع می‌کنند و معلوم نیست که آیا آینده روشنی می‌شود برای چنین وضعیتی متصور شد یا نه...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.