|

دعوا سر دایی چرا؟

پویان امیری

شاید اگر ضربه سر محسن بنگر در فینال جام حذفی برابر سپاهان چند سانتیمتر پایین‌تر از تیر دروازه بود، حالا یحیی گل‌محمدی با قهرمانی در جام حذفی، در حال برنامه‌ریزی برای فصل بعد بود. اما دنیای فوتبال روی بی‌رحم خود را به سرمربی محجوب پرسپولیسی‌ها نشان داد تا او با فشارهای زیادی که از سوی هواداران عصبانی پرسپولیس و پیشکسوتان فرصت‌طلب وارد ‌شد، مجبور به استعفا شود. مدیران پرسپولیس به‌خصوص محمد رویانیان بعد از مدت‌ها بررسی و مذاکره، دست آخر به گزینه علی دایی رسیدند که یکی از دشمنان مدیریت پرسپولیس محسوب می‌شد. برای انتخاب علی دایی به عنوان سرمربی پرسپولیس درگیری زیادی بین باشگاه راه‌آهن و پرسپولیس به وجود آمد تا جایی که بارها از سوی دو‌طرف اعلام شد دایی در تیم آنها قرار دارد. اما دعوای پیش‌آمده بین دو باشگاه و نقش علی دایی در این میان را می‌توان از سه منظر دایی، راه‌آهن و پرسپولیس بررسی کرد، دعوایی که برنده آن فقط علی دایی است. ابتدا باشگاه راه‌آهن که با مدیران ثروتمند خود این روزها به دنبال وارد شدن حضور موفق در عرصه فوتبال هستند، آنها به خوبی می‌دانند تیم‌هایی مانند راه‌آهن، سایپا و پیکان که از حضور تماشاگران بی‌بهره هستند، باید با استفاده از چهره شاخصی مانند علی دایی بتوانند رسانه‌ها را به سوی خود جذب کنند، به همین دلیل اصرار عجیبی داشتند که دایی در تیمشان بماند. چون از نظر صرف نتیجه، دایی با راه‌آهن به هیچ موفقیتی نرسید و با یک مقام یازدهمی و یک مقام هشتمی در لیگ برتر کارنامه خود را در راه‌آهن بست. اما دایی از نظر حاشیه و جنجال‌هایی که همیشه در کنار زمین و بعد از آن در مصاحبه‌های بعد از بازی انجام می‌داد، رسانه‌ها و پس از آن مردم علاقه‌مند به فوتبال پیگیر نتایج راه‌آهن بودند که در طول سال‌ها حضور در عرصه فوتبال هیچ‌گاه به این اندازه سر‌و‌صدا نداشت؛ اتفاقی که مالکان خصوصی راه‌آهن به دنبال آن بودند. در طرف دیگر، دعوای باشگاه پرسپولیس قرار دارد که معلوم نیست چه اصرار عجیبی برای جذب دایی داشت. علی دایی در بین هواداران پرسپولیس یک چهره محبوب محسوب نمی‌شود. هر‌چند هواداران قرمز‌پوش همیشه موفقیت شخصی را برای به رخ کشیدن به هواداران رقیب به نام خود می‌زنند، اما خود آنها هم به‌خوبی می‌دانند که علی دایی یک پرسپولیسی واقعی مانند افشین پیروانی، مجتبی محرمی، فرشاد پیوس، یحیی گل‌محمدی و علی کریمی نیست. دایی بارها در مقابل پرسپولیس بعد از گل زدن تیم تحت هدایتش چنان خوشحالی کرده است که نمی‌شود تصور کرد که او روزی در این تیم بازی می‌کرده و حتی مربی آنها بوده است. دایی در دوره اول مربیگری خود پرسپولیس هر چند دو قهرمانی در جام حذفی با پرسپولیس به‌دست آورد، اما در هر دو قهرمانی اتفاقات به سود او بود؛ در دوره اول تیمش با تیم‌های لیگ‌یک تا قهرمانی بازی کرد و در دور دوم هم اکثر بازی‌های او در تهران بود و تنها در یک بازی به اهواز رفت. برای اینکه متوجه شویم پرسپولیس در انتخاب او اشتباه کرده است می‌توان به نکاتی دیگری هم اشاره کرد، از جمله بدعت چهار گل خوردن پرسپولیس را دایی در مقابل حریفان نه‌چندان مطرح راه انداخت. او در تیم‌های تحت امرش همیشه از بازیکنانی استفاده می‌کند که به اصطلاح سرباز هستند و در تیم او از ژنرال‌ها خبری نیست. این برای تیم پرسپولیس که ستاره‌های زیادی جذب کرده، می‌تواند مشکل‌ساز باشد. دایی در هر تیمی که بوده برای آن تیم وقت کافی نگذاشته چون به دلیل مشغله کاری فراوان تجاری نمی‌تواند برای تیم خود بیشتر از یک تمرین عصرانه وقت بگذارد و این برای پرسپولیس که می‌خواهد ناکامی گذاشته را جبران کند، کافی نیست. با توجه به شناختی که از اخلاق هر دو طرف (رویانیان و دایی) وجود دارد به نظر نمی‌رسد که آنها بیشتر از چند هفته با یکدیگر کار کنند. ضمن اینکه پرسپولیس برای موفقیت به یک مربی با کارنامه موفق احتیاج دارد، نه دایی که کارنامه آن نقاط منفی‌اش بیشتر از نکات مثبت است. پس چرا دایی قبول کرد به پرسپولیس بیاید؟ جواب آن بسیار واضح است، دایی به دنبال آن است که قدرت رسانه‌ای فراوانی داشته باشد و این امر تنها در پرسپولیس ممکن است. از سوی دیگر او با آمدن به پرسپولیس می‌تواند طلب خود را هم از باشگاه بگیرد و نکته آخر اینکه دایی می‌خواهد خاطره بدی که از خود در ذهن هواداران پرسپولیس نقش بسته است را از بین ببرد. حالا باید منتظر ماند که چه سرنوشتی در انتظار پرسپولیس با مدیریت رویانیان و مربیگری علی دایی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.