|

رفتنی ماندنی

غلامرضا امامی

در روزهای داغ «بیاید» «نیاید»، «بشود» «نشود». امید عباسی رفت... یعنی ماند. سه نفر با رفتن او به زندگی لبخند زدند. در روزهای دورویی و دوگویی «امید عباسی» بذر امید را در دل‌ها پراکند. این بذرها برخواهند کشید. به روزگاران، غنچه‌ها خواهند داد و گل‌ها. آیندگان درخواهند یافت که این خاک پاک، جوانمردانی در خود پرورده که یاد پوریای ولی را زنده می‌دارند.
رادمردانی که شعله مهرشان به آسمان سر می‌کشد و شب‌های سخت سیاه را روشن می‌سازند. «امید» نهال امید بر بستر جان‌ها کاشت. «آتش‌نشان»‌ ما به نبرد آتش و دود رفت... کسی از او نخواسته بود که جانش را بر کف گیرد و دخترکی 9ساله که یله و نگران و نومید بر آستانه پنجره‌ای در طبقه نهم به او چشم دوخته بود و دمی با مرگ فاصله داشت را با مرگ خویش زندگی بخشد. لابد در چشمان معصوم او پیامی خوانده بود که از خود گذشت و ماسک هوایش را به او بخشید. دخترک نجات یافت اما امید در میان دود و آتش به زمین افتاد. جان نجیبش به آسمان پرواز کرد. خود خواسته بود که اگر چشم بر جهان بست؛ چشمانی بیدار بمانند. پیکرش را بخشیده بود. گذشته از دخترک، کلیه‌های او و کبدش دو انسان دیگر را زندگی بخشیدند. همیشه یک برابر یک نیست. گاهی هم یک مساوی است با سه 1=2+1...تا بر زبر این زمین سبز و زیر این آسمان آبی‌، مادر میهن چنین شیرآهن‌مردانی را می‌پرورد، به آینده این ملک امیدوارم و از ایرانی‌بودن بر خود می‌بالم.بی‌گمان، امید در دامان مادری پرمهر پرورده شده و پدری پاک. همسری نمونه نیز دارد که چنین کاری کارستان می‌کند. به احترام او از جا برمی‌خیزم، به او و خاندانش سلام می‌کنم... سلام امید عزیز. رفتی. ماندی. برای من. برای ما. او ماند و قصه زیبای زندگی‌اش به روزگاران خواهد ماند...دلم می‌خواست... در میان عکس‌های رنگی کاندیداهای ریاست‌جمهوری... تصویری هم از او چاپ می‌شد. از او و دخترک که ناجی‌اش در تابوت بود و او بر تابوت بوسه می‌زد... دلم می‌خواست باغی به نام او نامیده می‌شد./ دلم می‌خواست تندیسی به یاد او ساخته می‌شد. / دلم می‌خواست درختی به احترام او بر زمین کاشته می‌شد./ دلم می‌خواست نغمه‌ای به یاد او نواخته می‌شد؛ تصویری کشیده می‌شد؛ قصه‌ای نوشته می‌شد. / خیلی چیزها دلم می‌خواست و می‌خواهد اما چه کنم که سعی من و دل باطل بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.