روایتی از رونمایی از سردیس پرفسور «کاظم معتمدنژاد»
چند خیابان آنطرفتر...
پژمان موسوی
این روزها در گوشهای از شمال همین شهر شلوغ، مردی در بستر بیماری است که «بودنش» در تمامی این سالها، سرود «زندگی» و «امید» بوده است برای اهالی رسانه و ارتباطات. «همیشه استاد»ی که پیشگام ارتباطات نوین در ایران و بنیادگذار دانشکده علوم ارتباطات و رشتههای تخصصی و علمی ارتباطات، روزنامهنگاری و روابط عمومی در سالهای گذشته بوده است. فرهیختهای فروتن که با تولید ادبیات نظری در حوزه ارتباطات و روزنامهنگاری، نقش مهمی در تربیت روزنامهنگاران و اهالی رسانه ایران ایفا کرده است. این روزها اما روزهای «ناخوشی»استاد است، روزهایی که دوستدارانش امیدوارند هرچه زودتر تمام شود و او چون همیشه امیدوار و سرزنده، در جمع همکاران و شاگردانش، دیگر بار سرود زندگی سر دهد؛ پروفسور کاظم معتمدنژاد را میگویم، هم او که ظهر دیروز در فرهنگسرای رسانه، از خدمات بیشمارش به جامعه ارتباطی کشور با رونمایی از سردیس یادبود او، تجلیلی درخور شأنش به عمل آمد. دیروز روز تجلیل بود، روز بزرگداشت، روز تعظیم و روز احترام. روزی که مهدی محسنیانراد شاگرد و همراه 40ساله استاد از «او» گفت؛ از اینکه کمتر جلسهای را دیده است که همه به صورت یکپارچه برای
تکریم یک پیام، دور هم جمع شوند، تکریم پیامی که به هیچوجه به معنای تکرار آن نیست بلکه به معنای سرودن آن است. دیروز روزی بود که یونس شکرخواه از «امید» و «روشنبینی» معتمدنژاد گفت؛ از ویژگی خاصی که به باور او انسان را یاد عارفی میاندازد که به او گفتند «آینده تاریک است» و او گفت «شاید، اما وظیفه ما روشن است.» دیروز روزی بود که شکرخواه روی این واقعیت انگشت گذارد که همه شاگردان استاد، یک ترس از او دارند و آن هم در رابطه با همین «امید» است؛ امیدی که شاگردان استاد بهزعم او حق ندارند که از آن رویبرگردانده و کاری را ناامیدانه انجام دهند؛ و بالاخره دیروز روزی بود که شاگردان استاد از چند نسل مختلف دوشادوش هم ایستادند و یاد و نام او را گرامی داشتند؛ گرامیداشتی که بیشک دل او را چند خیابان آنطرفتر از محل برگزاری این مراسم، شاد میکرد. شاد از اینکه «راه» او و نقش بیبدیلش در عرصه ارتباطات کشور، همچنان ادامه دارد و شاگردان و تربیتشدگان «نسل او»، با آگاهی از مختصات این «راه»، ادامهاش میدهند...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.