|

به بهانه روز جهانی «موزه»

موزه‌ای به وسعت سرزمین

علیرضا قهاری . رییس انجمن مفاخر معماری

وقتی سنگ‌های قبرستان کهنه را می‌شکست که پی دیوار امامزاده را با آنها استوار کند، متوجه کارش اول نشدم، اوسا با کلاه شاپو و قیافه حق بجانب، در مقابل سوال من گفت: اینجا قبرستان امامزاده است و سنگ‌قبرها دیگر بدرد نمی‌خورد، خیلی قدیمی‌اند و هر روز تعدادی یا زیر کامیون‌ها خرد می‌شوند یا دزدیده! واسه همین به جای لاشه سنگ، اونا رو تو پی می‌ریزم، اصلا به شما چه!؟ مال این اطرافید؟
راست می‌گفت، جدا شدم و به کار عکس گرفتن از بنای امامزاده هود ادامه دادم و بعد، عکس از سنگ‌قبرها که تکه‌تکه بودند و این‌طرف و آن‌طرف پراکنده، تاریخ‌شان هزاره هجری قمری بود، با نقوش و خطوط استثنایی!
مدرسه تعطیل شد و بچه‌ها از دبستان با سروصدا بیرون زدند و از میان قبرستان کهنه به طرف جاده آمدند. قیافه و سر و وضع من برایشان جالب بود، چند نفرشان برای دیدن دوربین عکاسی، دورم حلقه زدند. فکر کردم از فرصت استفاده کنم و لِکچر بدهم! گفتم بچه‌ها می‌دانید آمریکا چند سال است که کشوری شده؟ گفتند نه! گفتم: 200سال، گفتم: می‌دانید این سنگ‌قبرها چند سالشان است؟ گفتند: نه! گفتم: 400سال و به تاریخ روی سنگ‌قبرها اشاره کردم. یعنی روستای شما دوبرابر کشور آمریکا عمر دارد. گفتند: خب؟! گفتم: فردا به آقای معلم بگویید، سنگ‌قبرهای سالم جلوی مدرسه را به حیاط مدرسه ببرد و آنجا نگه‌دارد و به شما یاد بدهد که 400سال پیش، پدرانتان ساکنین این روستا بوده‌اند و اینها هم نشانه‌اش! این را بگویید پیرمرد رهگذری که عکس می‌گرفت، به‌ ما گفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.