اصولگرایی در تمام فصول
چه چیز عماد افروغ را در اصولگرایی متفاوت میکند؟ راهی که او میرود به کدام سو است و چرا از بازیهای معمول سیاست کناره میگیرد؟ او به عنوان کسی که یکی از دیالکتیکهای محوری سالهای گذشته اصولگرایان را مطرح کرده چرا خود را از جمع دولتمردان به کناری کشیده و دیگر حاضر نیست سر آن سفره بنشیند؟ تمام اینها را باید در اصولگرایی به تمام معنا بودن او جستوجو کرد؛ مردی که در تمام فصول تقویم سیاسیاش آرمانهای خود را سرلوحه قرار داده و با نوعی نگاه ایدهآلیستی به نقد کسانی نشسته که با فراموش کردن آرمانهای اصولگرایی، سر به بیراهه سپردهاند. نگاهی به کارنامه سیاسی افروغ او را نه مهرهای سیاسی که یک تحلیلگر مینمایاند. چه اینکه پیش از حضور رسمیاش در قامت یکی از مردان سیاست و رییس کمیسیون فرهنگی مجلس هفتم هم با توجه به تحصیلاتش در رشته جامعهشناسی به عنوان یک تحلیلگر شناخته میشود. گرچه سه سال ابتدایی حضور او در مجلس هفتم او را بهعنوان یکی از نمایندگانی که نوک پیکان انتقاد را به سوی دولت اصلاحات گرفته مطرح میکند اما این رویکرد نقادانه در مواجهه با دولت اصولگرای احمدینژاد هم ادامه یافت و نقش پر رنگ او در رای عدم
صلاحیت به سه نفر از وزرای پیشنهادی دولت و ایستادگی او بهعنوان نماینده مخالف در مسیر راهیابی صادق محصولی به کرسی وزارت نفت، او را به عنوان نخستین منتقد دولت در میان اصولگرایان معرفی میکرد. آنهم در دورهای که به نظر میرسید با یکدست شدن دولت و مجلس و در غیاب مهرههای موثر اصلاحطلب در میان ساکنان بهارستان، دیگر صدای منتقدان به گوش نخواهد رسید. اما در ادامه این مسیر او راه خود را از سیاست جدا کرد و با وجود اصرار اطرافیان و احتمال رایآوری بالا در حوزه تهران به دلیل رویکرد منتقدانه - اصولگرایانه و مواضع محکمش در مجلس، از ثبتنام در انتخابات مجلس هشتم ممانعت کرده، بار دیگر راه تدریس را پیش گرفت و تلاش کرد با فعالیت در عرصه روشنفکری دینی آرمانهای خود را بیرون از بدنه اصلی جریان سیاسی دنبال کند. برای شناخت بهتر نقطهنظرات افروغ لازم است نظریه نقد درونگفتمانی او را بررسی کرد؛ نظریهای که به نقد جمهوری اسلامی بر مبنای اصول انقلاب اسلامی مینشیند و در زمانی که به نظر میرسد در دوران حذف یا کنارهگیری برخی جریانهای سیاسی، آسیبهای فقدان نقد، روند موجود کشور را تهدید میکند، با طرح این نظریه راه جدیدی برای
گفتمان نقادانه درونساختاری میگشاید. بازگشت او به اصول انقلاب یکی از دلایلی است که او را از حضور در عرصه سیاسی بازداشته چراکه برخلاف آرمانهای انقلاب و امام(ره) مسیر پیش گرفتهشده توسط فعالان سیاسی را همان بازی دولت، قدرت، ثروت میداند و رندیهای ایشان را برنمیتابد. یکی دیگر از شاخصههای فکری افروغ مخالفت او با نحوه عنوانبندی جریانهای سیاسی در حال حاضر و تقسیم آنها به اصلاحطلبان و اصولگراهاست چراکه اعتقاد دارد اصولگرایی جز با اصلاحطلبی ممکن نیست و این گمان که اصلاحطلبان نیز اصولگرا نباشند را باطل میداند. به عقیده او نحلههای سیاسی حاضر در ساختار حکومتی همه ذیل اصول انقلاب به فعالیت میپردازند و هر یک به گونهای درصدد اصلاح وضع موجود هستند و در روشهایشان برای این اصلاح تفاوتهایی نمود مییابد. باید دید راهی که او با راهاندازی جنبش اخلاقی در پیش گرفته آیا همانطور که گمان میکرده موثرتر از حضورش به عنوان نماینده مجلس خواهد بود یا در ادامه به اصلاح رویه خود نیاز خواهد داشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.