|

برف تابستانی

چارلز راتر . ترجمه: هادی عظیمی

توفان غریبی از غنچه‌های مگنولیا به عمق پنج‌سانت آمده بود. به پشت، بدون حرکت کردن، با تکان دادن دست‌هایمان و از هم باز کردن پاهایمان شنا کردیم و گوشه‌هایی از زمین زیرمان را سیاه ‌کردیم؛ گُل‌ها که جارو می‌شدند، گِل‌های زیرشان را نشان می‌دادند. پیاده به سوی خانه به راه افتادیم، روی لبه‌های خط‌راه‌آهن راه رفتیم، به دنبال میخ‌های زنگ‌زده و پول خردهای صاف‌شده گشتیم و گذاشتیم دانه‌های تابستانی روی صورت‌هایمان برق بزنند و آب شوند. تو رفتی، دویدی و تا انتهای خط‌ راه‌آهن به سمت خانه دور شدی. وقتی می‌رفتی صدایت زدم، صدایت زدم تا برگردی، اما هیچ‌چیز بی‌فایده‌تر از این نیست که رو به باد فریاد بزنی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.