قاشقهای ما و رب انار
ناستین مجابی . نويسنده
پنج تا درخت بزرگ انار و یک درخت بسیار بزرگ شاهتوت توی حیاط بود. یک درخت انجیر هم در باغچه سمت چپی کوتاه و خپله در دسترس بود. وقتی انارها میرسید، بچههای فامیل میدانستند که اگر به هر بهانهای سری به مامان بزنند، انار درشتی نصیبشان خواهد شد. انارهای شکافته شده از شدت درشتی و آبداری از حد خوراک خانواده فراتر بود. خصوصا که آن زمان ربانار در خانهها پخته میشد. اگر کسی رب انار از بازار برای درست کردن فسنجان میخرید از همه پنهان میکرد تا کسی نفهمد که زن کدبانویی نیست. فسنجانهای مامان با ربانار دستساز او علاوه بر یک وعده ناهار یا شام باقیماندهاش ساندویچی بود که لای نان سنگک زنگ تفریح را برای ما شیرینتر میکرد. خصوصا که مامان با ابتکاراتش کمی هم بادام پوست کرده به مغز گردوی کوبیده شده اضافه میکرد تا زبرتر شود و شیرینی مطبوعی بیابد. انارها چیده و دان میشد. دیگ را بار میگذاشت و انار دانشده را توی دیگ میریخت و هممیزد، نرم که میشد قبل از اینکه رنگش تیره شود آن را از صافی رد میکرد تا هستهاش جدا شود و سپس اگر رقیق بود دوباره میجوشاند تا به اندازه غلیظ شود. سپس آن مایه را که مامان معمولا سفتتر
از بقیه درست میکرد تا کپک نزند، داغ داغ در شیشه یا کوزه میریخت و درش را محکم میبست و در جای خنک برای استفاده قرار میداد. وقتی در یکی از ظرفها باز میشد مامان فقط میتوانست یک فسنجان از آن درست کند بقیه را ما قاشققاشق میخوردیم. رنگ دندان و زبانمان قهوهای میشد اما مهم نبود، خوشمزه و ترش و شیرین بود و طعم یکهای داشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.