|

کا! بِچا

امید بلاغتی

در این شماره باور بفرمایید توش و توان شرح اینکه یک تک‌رفیقی داشتیم و چه کرد و چه‌ها شد را ندارم. دلیلش را هم گمان می‌کنیم ربط دارد به این شکی که در جانمان افتاده است آن هم در فصل گرما بدتر هم شده است و ما را دچار این تردید کرده است که نکند راه اصیل و حقیقی زیستن همین است که رفقای ما می‌روند و ما خیرسرمان عوض طنازی باید مدح بسراییم در این راه‌ها که می‌روند.
برای همین گفتیم فعلا در این شماره که هم ذهن شما درگیر است و هم ذهن ما و هم خلاصه در دلمان انواع و اقسام بلبشوها و دل‌آشوب‌ها هست، تا اینجای کار یک طبقه‌بندی بدهیم از رفقا، ببینیم چندچند هستیم:
1- رفقایی که پرفورمنس‌کار شدند و مدام در حال اعتراض‌های اجتماعی، فلسفی هستند از طریق هنر خیلی‌خیلی بعد مدرنِ پرفورمنس.
2- رفقایی که گرویده‌اند به سنت و خلاصه راه خودشان را در هایدگرهای داخلی جست‌وجو می‌کنند و روی بینی‌ها و لباس‌هایشان و خلاصه هر‌جا بشود به نستعلیق شعر مولانا می‌نویسند.
3- عده‌ای کلا عکاس شده‌اند. عکس‌های معترض می‌گیرند حالا اعتراض به هر چیزی، خیلی فرق نمی‌کند. اما نکته کلیدی این است که عکس‌ها باید لوکس باشد جوری که آدم فکر کند در حین اعتراض تبلیغ یک بِرَندی را هم می‌کنند و خب آدم بتواند بزند به دیوار خانه‌اش به میهمان‌هایش پز بدهد. البته این دست رفقا خیلی آدم‌های کلا متعهد و دردمندی هم هستند‌ها.
4- آنها که آثار هنری و کلا هر چه ایده خلاقانه دارند را دزدیدند و به‌نام خودشان زدند.
5- طبیعتا آنها که می‌دزدند.
این طبقه‌بندی ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.