سفر بهخیر آقای رییسجمهور!
مزدک علینظری
میان حاشیههای ریز و درشت فصل انتخابات، از همه جالبتر ثبتنام چهرههای بیربط برای کاندیداتوری ریاستجمهوری است. امسال جای آدم اعتمادبهنفسداری مثل «عرشیا» که خواننده پاپ بود و شهرتش بیش از هنر، در حاشیههایی بود که برای خودش درست میکرد. جای اینها را امسال یک کلاهمخملی جوان و چند آدم جورواجور دیگر گرفتند. اما اگر سیاست اینقدر پیچیده نبود، یا شاید هم تا این حد سرراست نمیشد، حداقل ما همصنفیها باید کاندیداتوری «فرهاد جعفری» را جدی میگرفتیم و به نفعش رای میدادیم. چرا که نه؟ قبلا روزنامهنگار بوده و این روزها به داستاننویسی معروف است. رمان «کافه پیانو» را نوشته که پرفروشترین کتاب سال شد و کلی هواخواه پیدا کرد، کلاس داستاننویسی دارد و... حالا شاید بگویید مگر اینجا آمریکایجنوبی است که سیاستمدارانش اهل شعر و داستان باشند؟ خب چه عیبی دارد؟ دیدهایم که رییسجمهورها شاعر شوند، ولی ندیدیم که شاعرها یا قصهنویسها رییسجمهور شوند. در جایی مثل مکزیک یا شیلی، اتفاق عجیبی نیست. آنجا اسطورههایی مثل «کارلوس فوئنتس» یا «پابلو نرودا» وزیر و سفیر میشوند، نخستوزیران و رییسجمهورها با ادبیاتیها رفاقت نزدیک
دارند (مثل همینگوی و مارکز) و از آنها مشاوره میگیرند. چرا ما نباید وزیر و وکیل و رییس اهل ادبیات داشته باشیم؟ حالا برگردیم سراغ فرهاد جعفری؛ که سالها قبل مجله «یکهفتم» را منتشر میکرد. مجله اجتماعی خوب و مدرنی بود که متاسفانه 10 سال پیش توقیف شد. چند ماه آخر حیات یکهفتم، من سردبیرش بودم و بیشتر در زمینه موسیقی کار میکردیم. مثلا ویژهنامه یادمان «فریدون فروغی» را درآوردیم که بهشدت از آن استقبال شد و تا جایی که خبر دارم، چهار، پنج دفعه تجدیدچاپش کردند. آن روزها تیم جوانی داشتم که همگی پر از شوق کار و شور نوشتن بودیم. با فرهاد دوست بودیم ولی به دلیل روحیات و افکارش، اغلب مشکل داشتیم. خیلی از حرفهایش را هم که اصلا نمیفهمیدم. مثلا یکبار که رفتم سر کار، در دفتر را باز کرد و به محض دیدنم در را بست. هی در زدم و گفتم آقا چهکار میکنی؟ جواب داد: «برو اون تیشرتت رو عوض کن، بعد بیا!» بعد هم نشست و مفصل در مورد دیدگاه سیاسیاش برایم حرف زد. گیج شده بودم. یعنی یک عکس «چهگوارا» روی تیشرت، اینقدر عصبانیاش کرده بود؟!
فرهاد که در چند دوره، تلاشهای ناکامی برای ورود به مجلس و حتی شورای شهر داشته، چهار سال پیش موضعگیری عجیبی کرد و باعث شد خیلی از خوانندگان کتابش دلگیر شوند و با او قهر کنند. پنجسالی از چاپ آن کتاب میگذرد و از کار بعدیاش هم خبری نیست. بعضیها میگفتند فرهاد مثل ققنوس دوباره متولد خواهد شد. تا اینکه هفته گذشته خبرگزاریها نوشتند: جعفری زمان ثبتنام در وزارت کشور گفته که میخواهد گفتمان احمدینژادی را ادامه بدهد... به این ترتیب حرف زیادی برای گفتن نمیماند. برای پایان بحث هم عنوان یکی از داستان کوتاههای گابریل گارسیا مارکز خیلی مناسب است: «سفر بهخیر آقای رییسجمهور».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.