|

ای هَزار آوای شهرآشوب دستان دَری

محمدعلی چاوشی

این غزل را که می‌توانست و می‌بایست تا قامت قصیده بالا برآرد و به‌سرایش آید و منش نیارستم تا به آن ارتفاعش برافرازم و بر جای بایسته بنشانم به همین اختصار و اقتصادی که هست به آستان پرمهر تمامی دوستداران و خیل مشتاقان خنیا مرد بزرگ خراسانی و نابغه نیشابوری استاد پرویز مشکاتیان تقدیم می‌دارم. این غزل را نه در سور و شور بهار زادنش که در مرگ و سوز خزان رفتنش سروده‌ام و بهتر آن است که بگویم اندوهم را به نوشتار آورده‌ام هر‌چند می‌دانم که:
جام غزل را طاقت شرح غمش نیست
در سوگ او یک مثنوی ناگفته باقی است
او به‌راستی اسطوره نامیرای خنیای روزگار ماست و هر روز در مشرق اندیشه و احساس ما طلوعی پرطنین دارد و دمادم با نغمه‌هایش در شنیدار روزگار ما رخ‌ می‌نماید و چهره می‌گشاید. او آفریدگار دیدنی‌ترین شنیدنی‌های روزگار ماست. او طنین و ترجمان آرزوهای ماست در غم و شادی او خنیای فیروزه‌ای فرهنگ فرهمند انسان ایرانی است تا هر کجای زمان و زمین. میلاد نورانی‌اش بر افق ایران‌زمین خجسته و مبارک باد.
ای هزار آوای شهرآشوب دستان دری
شهریار خسروانی خامه‌ی خنیاگری
ای غزل‌ سالار شورانگیز «دستان» امید
آه اگر مضراب جان بر پرده‌ی مرگ‌آوری
تو غزال خوشخرام نرگس‌آباد طرب
می‌خرامد کلک تو در پرده چون «کبک‌زری»
در وقوع رستخیز واژه در خنیای عشق
می‌کند دست تو بر‌پا در دل ما محشری
با طلوع دست سبزآگین خود ای «سروناز»
با «غم‌انگیز» «خزان» چون «لاله» را می‌پروری
گام نام تو برآمد بربلندای «چکاد»
چون طلوع اوجمند مهر و ماه و مشتری
در «همایون» نغمه خنیای آزادی چه خوش
بعد «بیداد» از دلت در «اوج» فریادآوری
آه از آن دستان «دستان» زن که در «شور» و «نوا»
در طرب آورده مضرابش دل حور و پری
ای دل خورشیدی‌ات آتشگه عشق وطن
هم‌چو «ققنوس» از دل خاکسترت شعله‌وری
نغمه‌هایت چون بلوغ نور در رگ‌های روز
کاشف راز دروغ این شب افسونگری
جامه را نیلی کند از سوگ تو «چاوش» که زد
ناله‌ی مرغ سحر در شعر او بال‌وپری

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.