نقد لغو کنسرتهای استاد لطفی
بهراد توکلی . نوازنده سهتار، مدیر برنامههای استاد لطفی
شاید پرداختن به یک موضوع مکرر (لغو بدون پاسخگویی کنسرتها) برای بسیاری ملالآور باشد. از سالها پیش تاکنون چه بسیار کنسرتها و برنامههای هنری بامجوز، بدون کلمهای توضیح، از سوی مقامات مختلف لغو شده و این نیز یکی از آنها. اما در این تبوتاب که هر گروه یا جناحی مدعی کارکرد بهتری برای اداره امور کشور هستند، پرداختن به این موضوع که هیچ حرکت سازندهای به دور از مدار قانون، اساسا امکانپذیر نیست شاید، اگر نه اصلاحکننده حداقل تاملبرانگیز باشد.موضوع ساده است؛ طبق رویهای قانونی به درخواست اداره کل استان خوزستان توسط دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز اجرای صحنهای برای یکی از هنرمندان که از قضا، از مفاخر موسیقی کشور هم هست مجوز اجرا در یک شهر (بهبهان) برای دو شب (22 و 23 اردیبهشت جاری) صادر میشود. شب اول کنسرت برگزار میشود و صبح روز بعد، رییس اداره ارشاد شهرستان بهبهان به صورت شفاهی کنسرت شب دوم را لغو میکند! تا اینجا خیلی غیرمعمول به نظر میرسد که رییس یک اداره از مجوز کتبی دو رده سازمانی بالاتر از خود بهراحتی چنین سر باز زند؛ اما بنده بهعنوان یک موسیقیدان میخواهم در مورد این فرآیند مکرر
درونصنفی چند پرسش مطرح کنم: اول) بر طبق کدام اختیارات قانونی یک مرجع از موضع قانونی درونسازمانی میتواند مجوز کتبی مافوق خود را بدون پاسخگویی و بهطور شفاهی لغو کند؟ دوم) فرض کنیم این اختیار، ربطی به جایگاه ایشان در سمت ریاست اداره ارشاد شهر نداشته باشد و در جایگاه شغلی دیگرشان (امامجمعه شهر) تعریف مکتوب قانونی شده باشد (چیزی که حداقل اینجانب در آییننامهها ندیدهام و اگر باشد مرکز موسیقی وزارت ارشاد باید در فرمهای درخواست مجوز به آن اشاره میکرد) آیا استفاده از چنین اختیاری نیاز به دستور مکتوب و مرجوع به بند قانونی مفروض نداشته و ندارد؟ سوم) باز فرض کنیم که در حوزه قانونی اختیارات امامجمعه محترم چنین موضوعیتی پیشبینی شده باشد که ایشان را از دستور کتبی معاف کرده باشند آیا از ارایه توضیح نیز معاف هستند؟ اساسا پاسخگویی، رکن اصلی اختیارات قانونی است.چهارم) فرض کنیم رخدادی غیر از تخلف قانونی هنرمند از مفاد قانونی اجرای صحنهای سبب شده باشد تا کنسرت به لحاظ قانونی لغو شود در چنین شرایطی آیا قانون نباید پیشبینی تامین خسارت هنرمند و تیم اجرایی را که تمامی مفاد قانون را پذیرفته و انجام دادهاند کرده
باشد. به عبارتی دقیقتر آیا شهروند حق حمایت شدن از سوی قانون را دارد؟ بیش از سهدهه است که هنرمندان تنها وظیفهای یکسویه را در برابر قوانینی (که برخی از آنها توجیه منطقی صحیحی نیز ندارند) بر دوش کشیدهاند و بهراحتی توسط هر مرجع ذیصلاح یا غیرذیصلاحی حقوق پیشبینیشده آنان در همین قانون بدون توضیح و پاسخی پایمال شده است. آیا امروز من موسیقیدان حق دارم سوال کنم که جای قانون در کجای مناسبات شغلی من است؟ در پایان، متاسفم که این نکته را به اجبار یادآور میشوم که: در جامعهای که قانون و پاسخگویی قانونی جایگاهی ندارد توقع اصلاح و پیشرفت و ترقی، دشوار است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.