|

بودجه کم می‌آید، سراغ موسیقی می‌روند

مصطفی کمال پورتراب . آهنگساز

موسیقی معمولا به‌طور عمومی به دو دسته تقسیم می‌شود: دسته اول موسیقی‌های علمی هستند که همواره به سمت تعالی و پیشرفت می‌روند چراکه موسیقی خوب و علمی باعث رشد ذهن و شعور می‌شود. به هر حال یکی از وظایف هنر خوب این است که با اجتماع خود همراه شود. شما هیچ‌وقت هنری را که مطلوب ‌باشد بر ضد جامعه نمی‌بینید اما در مقابل این نوع موسیقی دسته دومی هم وجود دارد که بی‌پایه و اساس است یعنی ساختار درست و سامان یافته‌ای ندارد و بر اساس اصول علمی شکل نگرفته است. من اسم این نوع موسیقی را هردنبیل می‌گذارم. بخشی از موسیقی به استعداد ذاتی برمی‌گردد یعنی بعضی‌ها ذاتا صدای خوبی دارند و البته برخی هم صدای گوشخراش. آنها که صدای خوبی دارند باید نزد متخصص بروند و مورد تعلیم قرار گیرند در تمام دنیا هم اینگونه است، یعنی به صرف اینکه کسی استعداد موسیقی دارد، بسنده نمی‌کنند و او را مورد آموزش قرار می‌دهند، اما باید به عده‌ای اشاره کنم که صدای گوشخراشی دارند و فکر می‌کنند صدایشان خوب است. متاسفانه تعدادی از جوان‌های ما به تقلید از برنامه‌های خارجی تحت عنوان موسیقی پاپ صدای گوشخراشی ارایه می‌کنند. موسیقی پاپ از کلمه popular گرفته شده که به معنای مردمی است اما فکر نمی‌کنم این موسیقی هردمبیلی که گاهی می‌شنویم معنی پاپ را داشته باشد. البته این مساله شامل همه خوانندگان پاپ نمی‌شود. در این مورد باید به یاد بیاوریم که موسیقی پاپ و موسیقی ایرانی حساب و کتاب دارد و نباید نسبت به این مورد بی‌توجه بود. همه اینها را گفتم که به این نکته اشاره کنم که سامان‌یافتن موسیقی تنها بر عهده موسیقیدان‌ها نیست و نیاز به قدرت بیشتری دارد. من به عنوان یکی از اهالی موسیقی از دولت آینده انتظار دارم که موسیقی واقعی و متعالی را گسترش دهد و این کار میسر نمی‌شود مگر اینکه از تجربه اساتید و متخصصان این رشته استفاده شود. دولت‌ همان‌طور که برای کارهای اقتصادی از نظر متخصصان بهره می‌گیرد، باید در فرهنگ و هنر هم از اساتید استفاده کند. متاسفانه در این سال‌ها شاهد چنین موضوعی نبودیم و توجهی به خواسته‌ها و نیازهای آنها نشده است. ما گوش شنوایی نداشته‌ایم که به درد دل‌هایمان گوش کند، اگر هم افرادی را به‌عنوان واسطه میان دولتمردان و موسیقیدان‌ها قرار داده‌اند تا نیازهای جامعه موسیقی را منتقل کند، معمولا کسانی بوده‌اند که سواد کافی در زمینه موسیقی نداشته‌اند و حتی قدرت اظهارنظر نداشته‌اند. مدیران کشور و رییس‌جمهور آینده باید تشخیص دهند چه کسی دلسوز واقعی هنر است و آنها را برسر کار بگمارند. البته مشکل دیگر ما این است گه در این سال‌ها هر گاه در مسایل فرهنگی دچار کمبود بودجه شده‌اند، به سراغ موسیقی رفته‌اند، مثلا بعد از مرگ بیگلری‌پور و کمبود بودجه صداوسیما، ارکستر صداوسیما عملا منحل شد و نوازنده‌های این ارکستر با حقوق کم و به دلیل علاقه‌ای که به موسیقی دارند، همچنان در کارشان باقی مانده‌اند یا از سوی دیگر در ظاهر شاهد تعطیلی ارکستر سمفونیک هستیم. با این شرایط می‌بینیم مدام عرصه موسیقی بر کسانی که می‌خواهند فعالیت کنند، محدودتر می‌شود و امیدوارم در دولت آینده به این موارد توجه شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.