رییسجمهور من! مرا هم استخدام کن
نازنین آیگانی
«بهمن فرمانآرا» را همه خوب میشناسیم. اندیشهها و آرمانهایش را در آثار ناب سینمایی و ادبیاش دیده و خواندهایم، متن حاضر را در باب اثر آخر وی مینویسم. انتخابات ریاستجمهوری!
من سیاستمدار نیستم، هر چند که سیاست با روزمرگی ما بهطرز غریبی پیوند خورده است. حرکت فرمانآرا را نوعی«اجرا» قلمداد میکنم. یک اندیشه که مطابق دیگر آثارش در تکنیک ارایه، منحصربهفرد است. اثری مدرن که تنها وجه تمایزش با دیگر آثار او، مستندگونه بودن بیبدیل آن است. حتی اگر بهمن فرمانآرا، رییسجمهور ایران شود هم چیزی از ارزش این اثر هنری کاسته نخواهد شد.
رییسجمهور من! مرا هم استخدام کن.
ستارههای رویای تو چه درخشانند، وقتی که میتابند روی روز!
وقتی از جنگ آرزوهای بیغنیمت خود بازمیگردم، چه خوب است کارمند دولت بودن! تو به من میز کار دادهای و من هر روز بیغیبت، کارت میزنم. من خوشحالم و تو برای اندیشیدن به من حقوق میدهی!
وزیر ارشادت میگوید: «ممنونیم که تو هستی و ممنونیم که فکر میکنی و بیا هفتهای یکبار سهم ارجت را بگیر!» و من هفتهای یک لیوان ارج مینوشم و هفتهای دو، سه اندیشه را به بالندگی اندیشه تازهای میفروشم.
وزیر کشاورزیات میدهد اندیشههای مرا بکارند و اندیشههای من شکوفه میدهند و جوانه میکنند و میآمیزند خودبهخود با اندیشههای دیگر...!
تو به من پول میدهی تا نان بخرم و من به تو اندیشه میفروشم تا نان بپزی.
رییسجمهور من! مرا هم استخدام کن.
با هم «زایندهرود» را پر میکنیم از ماهیهای سرخی که در زهدانشان ملاتی از سنگهای آسمانی دارند. ماهیها پلها را میبوسند و دیگر پاهای پیر هیچ پلی از ایستادن نمیریزد. و مردم بر پلی که نمیریزد، مغرور میشوند... و یکی از اندیشههایی که تو از من خریدهای این است که «ملت بیغرور، چون پلی است که پایههایش سست شده باشد.»
رییسجمهور من! مرا هم استخدام کن!
با هم بر گُرده کرهاسبان، بالهای آهنی میدوزیم. کرهاسبها گلهای سفید کوهی را میخورند و بزرگ میشوند و هزار مادیان خروشان، مسافران بیبلیت را بر بام زمین میگردانند و سواریهای خاک و آسمان را جا میگذارند؛ و ما همه سوغات سیاه پنهان به زیر خاکمان را در قلک بچههایمان پسانداز میکنیم و پدران دیگر از فردای فرزندانشان نمیهراسند و مادران با سهم خود از میراث زمین، خانههایشان را روشن میکنند تا کودکان دیگر از تاریکی نترسند. یکی از اندیشههایی که تو از من خریدهای این است «که ملت بیهراس، سر خم نمیکند!»
رییسجمهور من! مرا هم استخدام کن!
با هم آرنج به عمق خاکجهان فرو میبریم، ریشههای همه گیاهان شفا را به هم پیوند میدهیم. نورگیر همه بیمارستانها میشود، باغستانهای اساطیری، شاخ سبز درختان بیتعلق، ریشه ناب همه خاکهای جهان، به بار نشسته صلح است!
و سپس میکاویم و میکاویم تا جستن! شاید که یک هسته گلابی وحشی بشود، داروی همه دردهای صعبالعلاج! و یکی از اندیشههایی که تو از من خریدهای این است که «گام نخست، همیشه مرهم است. هیچ قهرمانی با پای شکسته، پیروز از میدان بازنمیآید.»
رییسجمهور من!
حتی اگر خیال باشی... دیدن تو بر پلههای وزارت کشور و نامت که بر کاغذ مینویسی امید فردای بهتری است.
«فرزند ملت بیامید، زنده به دنیا نخواهد آمد.» یکی از اندیشههایی که تو از من خواهی خرید این است!
رییسجمهور من!
وقتی که آمدی! مرا هم استخدام کن.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.