|

خاطره‌ای از اولین همکاری با استاد «شهریاری»

خانه‌ای پر از کتاب با مردی تنها

سپیده چمن‌آرا. سردبیر مجله برهان (ریاضی راهنمایی)

سال‌ها (از زمانی که دانش‌آموز دبیرستان بودم تا اولین ملاقات)، «پرویز شهریاری» برایم تنها یک نامِ آشنا بود، تا اینکه برای اولین‌بار، در زمستان سال 1380، قرار شد برای تهیه ویژه‌نامه نوروزی مجله «ماهنامه ریاضیات» (که اکنون دیگر منتشر نمی‌شود) مطلبی از «پرویز شهریاری» چاپ کنیم و قرار شد برای سفارش مطلب، نزد او برویم و چند جلد از شماره‌های پیشین ماهنامه را نیز برای او ببریم و با او کمی گفت‌وگو کنیم تا او با نشریه ما بیشتر آشنا شود و برایش بنویسد. جناب آقای دکتر «تابش» تلفن منزل «شهریاری» را به من داد تا من تماس بگیرم و هماهنگ کنم. هیجان عجیبی داشتم! «نامی» که سال‌ها برای من مانند یک اسطوره بود، اکنون تبدیل به موجودی زمینی می‌شد که منزلی داشت؛ منزلش تلفن داشت و من باید تلفنی با او صحبت می‌کردم و برای زمانی مشخص، قرار ملاقاتی در منزل او می‌گذاشتم! قرار ملاقات به راحتي هماهنگ شد و استقبال او از ديدار ما دست‌اندركاران ماهنامه رياضيات (كه همگي بسيار جوان و اغلب دانشجو بوديم) مرا بيشتر متحير كرد. بالاخره روز ملاقات فرا رسید. من و «امید نقشینه» به منزل او رفتیم. منزلی قدیمی؛ بزرگ؛ ساده؛ و پر از کتاب... . و او، تنها... . صمیمانه ما را پذیرفت. با حوصله چند جلد ماهنامه‌ای را که برایش برده بودیم، ورق زد و از اینکه زحمت می‌کشیدیم تا چنین نشریه‌ای را برای دانش‌آموزان دبیرستانی تهیه کنیم، اظهار خوشحالی کرد و با رغبت تمام گفت که برایمان می‌نویسد و چنین نوشت: «اجازه بدهید کمتر درباره خودم و بیشتر درباره مجله شما صحبت کنیم. وقتی نخستین شماره «مجله ریاضیات» را دیدم، بسیار خوشحال شدم. بعد از مجله‌های یکان (با همت «عبدالحسین مصحفی») و «آشتی با ریاضیات» و «آشنایی با ریاضیات» (که 70 شماره آن را منتشر کردم) نشریه‌ای برای دانش‌آموزان دبیرستانی که درگیر تست و کنکور نشده باشد و به مطالب اصلی ریاضیات بپردازد، نبود یا من ندیده بودم. مجله شما که با راهنمایی دکتر «تابش» و به یاری جوانانی که به ریاضیات علاقه دارند، منتشر می‌شود به دور از هیاهوی کنکور (که دانش مملکت ما را به ویرانی کشانده است)، راه خود را می‌رود و آرام‌آرام راه خود را باز می‌کند ... من درددل‌های زیادی در زمینه آموزش ریاضی دارم که جای آن، در این مختصر نیست و معتقدم تا زمانی که این کنکور را برندارند و دست از تست نکشند، کار آموزش ریاضی به جایی نمی‌رسد. این کنکور به شکلی که وجود دارد از یک طرف سطح آگاهی‌های جوانان را پایین نگه می‌دارد و از طرف دیگر به فرصت‌طلبان اجازه می‌دهد از نیازهای جوانان ما سوءاستفاده کنند و به مال‌اندوزی بپردازند. کنکور سال‌هاست که دانش مملکت را ویران کرده است و باید فکری عاجل برای آن کرد.» بعدها، بازهم او را دیدم؛ به دلایل مختلف، گردهمایی‌هایی در زمینه آموزش ریاضی، مراسم انتشار صدمین شماره رشد آموزش ریاضیات، مراسم اعطای دکترای افتخاری به وی و ملاقات دانشجویان اولین دوره کارشناسی‌ارشد آموزش ریاضیات دانشگاه شهید بهشتی در منزل او و هر بار صمیمی، آرام، سرشار از علاقه به آموزش، به‌ویژه آموزش ریاضیات جوانان این مملکت. یادش همواره زنده باد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.