|

يك شعر از «چارلز بوکوفسکی»

پدرم

ترجمه علی عابدی

حقیقتا آدم شگفت‌انگیزی بود
تظاهر می‌کرد که به طبقه مرفه‌تر جامعه تعلق داره!
با اینکه سفره‌مون، سفره بسیار ساده‌ای بود
اما
همیشه قبل از خوردن،
تو چشممون می‌ترکوند که
هرکسی نمی‌تونه همچین سفره‌ای برای خونواده‌اش مهیا کنه.
و به همین دلیل که دلش می‌خواست از طبقه مرفه‌تر باشه
یا حتی واقعا خیال می‌کرد که هست،
به جمهوری‌خواه‌ها رای می‌داد
در ضدیت با «رزولت» به «هوور» رای داد،
که نشد
دوره بعد
دوباره علیه «رزولت» به «لاندن» رای داد
که باز هم نشد
مونده بود که چی قراره بشه
نگران بود که مبادا سرخ‌ها به قدرت برسند
می‌گفت اگه همین‌طور پیش بره
«روس»ها سر از حیاط خلوتمون درمیارند
فکر کنم دلیل «آس و پاس» شدنم، پدرم بود!
با خودم گفتم
اگه کسی مثل این می‌خواد مرفه باشه،
من یکی می‌خوام برعکسش باشم
و شدم
شروع کردم با گداوگشنه‌ها پریدن
فکر کردم شاید اینها آدم‌حسابی باشن
بعدها فهمیدم
که اونا هم دلشون می‌خواد پولدار باشن.
از بدِ حادثه گداوگشنه شده بودن؛ انتخابش نکرده بودن
به هیچ دسته‌ای تعلق نداشتم
نه‌تنها هیچ‌وقت به جمهوری‌خواه‌ها رای ندادم، که
اصلا هیچ وقت رای ندادم.
خاکش کردم
مثل یه موجود خاص
مثل صدها هزار موجود خاص دیگه
مثل میلیون‌ها موجود خاص دیگه
حروم شد رفت...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.