|

با «حسین چراغچی» به بهانه نمایشگاهش در گالری «گلستان»

دگردیسی سوژه‌ها

آزاده جعفریان: ششمین بار است که «حسین چراغچی» در گالری «گلستان» نمایشگاه انفرادی از آثارش برپا کرده است. وی تاکنون در حدود 27 نمایشگاه گروهی شرکت کرده و حضور در نمایشگاه آثار هنرمندان منتخب معاصر ایران در هتل «هایت» لندن در سال 2009، نمایشگاه گروهی در گالری baesment دوبی در سال 2009 و شرکت در نخستین دوره magic of persia و انتخاب میان 35 نفر نخست این رویداد هنری را در همان سال در کارنامه خود دارد. چراغچی در آثارش گویی بوم را نوازش می‌کند و چنان آرام و سبک آثار آبستره انتزاعی را می‌آفریند چونان که مخاطب را به درون بوم‌هایش دعوت می‌کند. نمایشگاه چراغچی از فردا تا 25 اردیبهشت دایر است. گفت‌وگو با این هنرمند نقاش درباره تغییرات آثارش و علاقه‌اش به این سبک نقاشی انجام گرفته است. ‌ با توجه به اینکه حدود یک دهه است تابلوهایی در زمینه آبستره انتزاعی خلق می‌کنید از تغییرات حاصله در آثار این دوره با کارهای قبلی بگویید؟ به عقیده خودم، فضا و ترکیب‌بندی کارهایم ساده‌تر و رنگ‌ها شفاف‌تر و اجرا بهتر شده‌اند ولی باید ببینیم مخاطبان چه تغییراتی را حس می‌کنند. همیشه حرف و نقطه‌نظر مخاطب برایم جالب بوده و هست. تجربیات خوبی که این چند سال کسب کردم تاثیرش را اکنون در کارهایم مشاهده می‌کنم، در واقع آثارم روندی متصل به هم دارند. گاهی اتفاقات درون کارهایم یا نوع زیستم در هر شرایط و حالتی بستر آماده‌سازی کارهای بعدی من می‌شوند. ‌ در کارهای انتزاعی همیشه محوریت با رنگ و شیوه نقاشانه نقاش است، نوعی فقدان آگاهانه سوژه قابل رویت در هر اثر انتزاعی دیده می‌شود. چگونه می‌شود آثار انتزاعی یک هنرمند را دوره‌بندی کرد؟ یک منبع تغذیه‌ای هست که هنرمند از آن بهره می‌برد تا بتواند نقاشی کند. من به شخصه اگر در طول روز درگیری‌های تصویری نداشته باشم، حرفی روی بوم ندارم که بزنم. حتما لازم نیست کارهای هنرمند را از روی موضوع تقسیم‌بندی کرد. هنرمندان زیادی بوده‌اند که سال‌ها یا دهه‌های کاری خود را به واسطه موضوع به دوره‌های مختلف تقسیم کرده‌اند اما من هنوز این کار را نکرده‌ام. شاید لزومش هنوز حس نشده است. ‌ یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی نقاشی‌های انتزاعی که نقدهای بی‌شماری را در پایان دوره مدرنیسم به آن وارد کرد، این بود که واکنش نقاش به محیط اجتماع در آثارش پدیدار نمی‌شود؛ آیا در آثار شما تحولات فرهنگی و اجتماعی دنیای پیرامون دیده می‌شود؟ این تحولات باید خود را روی بوم نشان دهد نه نقاش این تحولات را عریان به تصویر بکشد، یعنی زمان خواهد برد تا درونی‌شدن این تحولات شکل بگیرد. من سعی می‌کنم با احساسم نقاشی را پیش ببرم نه اینکه با چشمانم جست‌وجو کنم که چه بکشم. آنقدر هنرمندان درگیر تفکراتشان در مورد موضوعات اجتماعی شده‌اند که از احساس نقاشی و بیان شاعرانگی اثر هنری دور مانده‌اند. ‌ به ‌هر روی نقاشی انتزاعی نوعی نقاشی وارداتی به هنر ایران محسوب می‌شود. آیا در کارتان الگوی خاصی را پیگیری می‌کنید؟ در برهه‌ای از زمان از نقاشان بزرگ غربی و شرقی درس‌های زیادی گرفتم ولی مقطعی بود و الان دیگر، لذت کندوکاو برایم ندارند. اکنون، کادر دوربینم برایم جذابیت دارد و محیطی را که از ورای آن می‌بینم، برایم لذتبخش و در نهایت الهام‌بخش می‌شود. هرچه را که می‌بینم در یک دگردیسی کامل روی بوم می‌آید و به نقاشی من تبدیل می‌شود و اما در مورد نقاشی انتزاعی وارداتی باید بگویم، کودکی که بی‌مهابا و با جسارت رنگ روی بوم می‌گذارد یا مردم عادی که برای تخلیه ‌بار انرژی‌شان با اسپری یا قلم‌‌مو به جان دیوار شهر می‌افتند نه نقاشان غربی را می‌شناسند و نه نقاشی انتزاعی را. آنها احساسات درونی‌شان را تخلیه کرده‌اند. غالب آثاری که از شما در این نمایشگاه دیده‌ایم، کادر عمودی دارند و کمتر کادر افقی دیده می‌شود آیا این قاب عمودی را عمدا انتخاب کردید؟ این کادر عمودی عمدی نیست. در دوره‌ای از کارهایم به کادرهای عمودی احساس بهتری دارم و در دوره‌ای دیگر به افقی. شاید ریشه در روانشناسی داشته باشد. ‌ این ششمین نمایشگاه انفرادی شما در گالری گلستان است از این همکاری مستمر بگویید. خانم گلستان با فرصت‌هایی که در اختیارم گذاشتند، بی‌شک باعث رشد و پیشرفت من در کارهایم شدند. من احساس خوبی به این گالری دارم و شخصیت خانم گلستان را بسیار دوست دارم و از نحوه برخورد و همکاری با ایشان لذت می‌برم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.