|

محمدسعید حنایی کاشانی

درباره نمایشگاه کتاب ۹۲

وقتی دوستان «شرق» از من خواستند که چیزی درباره «نمایشگاه کتاب» امسال بگویم یا بنویسم، به یاد آوردم که پیش از این، در سال‌هایی دور چیزی درباره یکی از نمایشگاه‌های کتاب نوشته بودم و در آنجا گفته بودم که به «نمایشگاه» نمی‌روم. درواقع، تا جایی که به یاد می‌آورم سال‌هاست که در هیچ جشن عمومی فرهنگی شرکت نکرده‌ام، از کتاب گرفته تا سینما. از شرکت نکردن در جشنواره‌های فیلم شاید 20 سالی گذشته باشد، اما آخرین باری‌که به نمایشگاه کتاب رفتم، تا جایی که می‌توانم به‌یاد آورم، همراه با «اباذری» بود در سال ۷۵ یا ۷۶، گفت بیا به غرفه کتاب‌های خارجی برویم و با او رفتم و چنان خریدی کردم که تا سال‌ها از خریدم پشیمان بودم: حقوق چند‌ماهم را دادم و کتاب‌هایی خریدم که شاید چندان نیازی نداشتم. من در زندگی‌ام کم برای خرید کتاب یا تماشای فیلم خرج نکرده‌ام و از این بابت پشیمان نیستم، حتی با اینکه از آنچه خریده‌ام و انباشته‌ام گاهی به‌طور کامل استفاده‌ای هم نکرده‌ام، اما اکنون سال‌هاست که حتی بر این حس‌کنجکاوی و اشتهای خرید یا «خرید‌ درمانی» هم چیره شده‌ام، به دلیلی واضح: دیگر جایی در خانه ندارم. دیگر چقدر می‌شود به قفسه‌های خانه اضافه کرد و دیگر چقدر اتاق در خانه هست؟ شاید آدم نیاز داشته باشد، قبل از خرید کتاب فکر جایش را هم کند، وقتی که دیگر جایی نمانده است؟ شاید من دیگر آنقدر جوان نیستم که کنجکاو هرچیز جدیدی باشم. شاید کتاب‌های الکترونیک و طرح‌های تحقیقاتی شخصی، آنقدر وقت می‌گیرند که دیگر نمی‌توان برای کتاب‌های اتفاقی جایی در نظر گرفت اما دلیل دیگری هم علاوه بر این‌همه هست که حتی برای تماشا هم نمی‌روم. آیا از «ازدحام» گریزانم، یا از «تبلیغات» بی‌معنایی که چون پتک در این‌گونه جاها بر سرم می‌خورد؟ یا وقت و زمانی که هدر می‌رود و در رفت‌وآمد‌های خسته‌کننده آدم را فرسوده می‌کند؟ شاید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.