8 صبح میدان فاطمی
«وقتی احمدینژاد رییسجمهور شده چرا من نشوم.» این استدلال یکی از آنهایی است که دیروز از راههای دور و نزدیک به خیابان شهید گمنام در مجاورت میدان فاطمی آمده بودند تا به عنوان نامزد در انتخابات ریاستجمهوری ثبتنام کنند و بخت خود را در بزرگترین رقابت سیاسی کشور بیازمایند. از ساعت 8 صبح که درهای تالار بزرگ وزارت کشور باز شد تا نامزدها ثبتنام کنند بیش از آنکه چهرههای شناخته شده در محل حاضر باشند افرادی که تاکنون نامی از آنها در عرصه سیاسی نبود در تالار حضور داشتند. از ثبتنامکننده «زن» خبری نبود و مراجعان، همگی «مرد» بودند. یکی خود را دندانپزشک معرفی میکرد و دیگری میگفت دکترای فیزیک دارد. یکی هم معتقد بود میتواند برای «اوباما» دعای «زبانبند» بنویسد و کسی هم میگفت این ثبتنام اعتماد به نفس او را بالا خواهد برد هرچه بود تالار وزارت کشور مملو از کسانی شده بود که قرابتی با دنیای سیاست نداشتند اما ثبتنام میکردند تا در مهمترین رویداد سیاسی کشور حضور داشته باشند و بیشتر آنها هم «تکلیف» را انگیزه حضور خود اعلام میکردند.
من هم میتوانم
نامش را نمیگوید. معتقد است اگر مردم او را بخواهند نیازی نیست از حالا نامش را در بوق و کرنا کند. ساکن اسلامشهر است؛ وقتی از او میپرسم «چرا ثبتنام میکنی؟» میگوید: «هم خوب حرف میزنم و هم خوب قول میدهم؛ آنقدر حرافم که بچهمحلها هر کجا میهمانی باشد مرا دعوت میکنند.» میگویم: «این کافی است تا بخواهی رییسجمهور شوی؟» پاسخ میدهد: «در این هشت سال همین را دیدم، پس میتوانم. ضمن اینکه خوشتیپ و جوان هم هستم، با این حساب وقتی مردم عکس مرا روی روزنامهها ببینند به من رای میدهند.» میگویم اگر قصدت این است چرا هنرپیشه، خواننده یا حتی مدل نمیشوی؟ اینطوری هم عکست روی جلد مجلات میرود. میگوید: «رییسجمهوری بهتر است؛ این مملکت به من نیاز دارد، چون هیچکس به اندازه من نمیداند مشکلات چیست. من رقیب همه سیاسیها میشوم، من تورم را درک کردهام؛ اما کسانی که امروز آمدهاند نمیدانند مشکل اقتصادی یعنی چه. اینها که با «بنز» میآیند ثبتنام، برایشان فرقی ندارد بنزین چند تومان میشود یا برنج چقدر گران خواهد شد اما من میفهمم.» میپرسم اگر تایید صلاحیت نشوی چه میکنی؟ پاسخ یک جمله است: «نیازی نیست من کاری کنم مردم
خودشان میدانند چه کنند.»
رییسجمهور بلامنازع
کفن پوشیده بود. دستهگل در یک دست و قرآن هم در دست دیگرش، پرچم ایران هم بر دوشش بود و بهتنهایی در سالن کنفرانس 600 نفری وزارت کشور داد میزد و میگفت رییسجمهوری بعدی است. خود را علی نصیری معرفی کرد و گفت: من فعال سیاسی هستم با پهلوی دوم جنگیدم. دیگر نوبت من است که بیایم و ایران را نجات دهم. مردم به من نیاز دارند. در مورد امکان تایید صلاحیتش میگوید: «اگر قانون اساسی را قبول داشته باشند، مرا تایید میکنند. من رییسجمهور ایران هستم و رو میکند به دوربین شبکه «انبیسی» و میگوید:
«I am president of iran» خبرنگاران میخندند و ماموران حراست وزارت کشور سعی دارند تا او را به بیرون هدایت کنند اما او فریاد میزند: «من رییسجمهور بلامنازع ایران هستم و با حکم خداوند و لطف قرآن پیروز خواهم شد. من شما را نجات خواهم داد بعد هم به عکاسان لبخند میزند.»
مسوولان مرا از دست ندهند
وقتی حرف میزند دستهایش میلرزد. استرس دارد و مدام مکث میکند. میگوید: «من در خودم احساسی پیدا کردم که توسط این احساس به خودم اجازه دادم در انتخابات شرکت کنم و مسایلی که در ذهنم هست را اجرا کنم.» جملاتش مفهوم را به سختی منتقل میکند. میگوید دندانپزشک است اما در شغل خود موفق نیست با این وجود استعداد مدیریت دارد و آمده تا قابلیتهای خود را به مسوولان نشان دهد و توصیه میکند او را و استعدادش را از دست ندهند.
برای اوباما «زبانبند» دارم
«مشکلات ایران را یکروزه حل خواهم کرد.» این جمله کسی است که خود را دعانویس معرفی میکند. میگوید در صورت تایید صلاحیت یک دعای آرامش مینویسد و در آب جمع شده پشت سدهای بزرگ میاندازد تا مردم اینقدر ناراحت نباشند. چند دعای بختگشایی مینویسد تا جوانان ازدواج کنند. راهکار دیگرش هم دعای گرهگشایی برای مسایل اقتصادی و در نهایت هم دعای زبانبند برای اوباماست. بعد میپرسد مشکل دیگری هم داریم؟ میگویم اگر اینقدر به این مسایل معتقد است چرا کاری نمیکند که صلاحیتش تایید شود. پاسخ یک جمله است: «میخواهم قانونی وارد شوم و روراست باشم.» میپرسم پس چرا حالا این کار را نمیکند حتما باید رییسجمهوری شود؟ میگوید الان که سمتی ندارم هر وقت جای احمدینژاد نشستم میبینید چه میکنم نیازی هم به جنگیر کرمانی و هندی ندارم.
ایران قهرمان میشه خدا میدونه که حقشه
کلاهشاپو، کفشهای نوکتیز و براق مشکی و موهای فر؛ تصویر کاملی از هنر پیشههای کلاهمخملی دهه 50. با لحن خاص کلاهمخملیها میگوید: «کابینه، مابینه ندارم همهچی باید مردمی باشه.» مرا همشیره خطاب میکند و درباره شعار دولتش میگوید: ایران قهرمان میشه؟ خدا میدونه که حقشه. بعد هم پرسید: نمیشه روزنامهای درآورد و تصویری از خود را در استادیوم آزادی نشان داد و خطاب به خبرنگاران گفت: «باید قهرمان شویم ایران قهرمان میشه. من اقتصاد و مشکلات مردم را میفهمم.» میگویم: اگر تایید صلاحیت نشوی چهکار میکنی. پاسخ داد: «اصلا مهم نیست. مهم این است که مردم میدانند من چه کسی هستم. من از خبرنگاران متشکرم چون مرا مطرح کردند. همه مرا میشناسند من از مردمم هر کاری هم بخواهم انجام بدهم برای مردم است. در پاسخ به اینکه اگر ردصلاحیت شوی چه کار میکنی میگوید: «همه چیز را دست اوسا کریم سپردهام همین که مردم مرا بخواهند کافیست.» در مورد آمریکا هم فریاد میکشد: «سوراخه»
اعلام نامزدی برای افزایش اعتمادبهنفس
پرچم ایران را بهدور خود پیچیده و پلاک شناسایی به گردن دارد چند فشنگ خنثی شده زینت بخش زنجیری است که برگردنش آویخته. چند عکس هم به سینه آویزان کرده. خود را دانشجوی حقوق و کارمند شرکت نفت معرفی میکند و میگوید تاییدصلاحیتش برعهده امام زمان است و آمده تا بگوید میتوان ایران را آباد کرد. حرفهایش را از روی نوشتهای که از پیش تهیه کرده بود میخواند. اگر رییسجمهور هم نشود اعتمادبهنفسش بالا میرود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.