|

می‌خواهید چه‌کاره شوید؟

مزدک علی‌نظری

قتی کوچک بودم دلم می‌خواست غواص باشم، البته خب غواص تفریحی؛ چون شغل اولم فضانوردی بود! بعدها که از رویاهای شیرین کودکی فاصله گرفتم و دانستم که چقدر از حبس نفس، حبس در فضاهای تاریک یا جاهای تنگ وحشت دارم؛ تازه فهمیدم که فضانوردی و غواصی آخرین کاری ا‌ست که دلم می‌خواهد روزی بروم سراغشان. حتی نیاز نیست لوله‌هوا ‌گیر کند به سنگی، چیزی و پاره شود. همان دم اول خفه می‌شوم و می‌میرم. حالا مدتی است حال فضانورد لوله‌هوا پاره‌ای را دارم که یک کوسه فضایی هم گذاشته دنبالش. از وقتی که خودم را شناختم و تخیلات ماجراجویانه‌ام با داستان‌هایی که می‌خواندم بیشتر بال و پر گرفت، سرم توی کتاب بوده و به این نتیجه رسیدم که - برای من- هیجان نویسندگی با هیچ‌چیز قابل مقایسه نیست. سال‌ها در نشریات مختلف مشق کردم و حالا که می‌خواهم نتیجه آن همه تمرین را در نوشتن داستان‌های خودم ببینم، می‌بینم وضع به هیچ‌وجه مساعد نیست. نه که تنبلی کنم، نه. همین حالا نزدیک به سه کتاب آماده دارم؛ قصه و خاطره و ویرایش نوشته‌های قبلی و خلاصه از این چیزها. دست که می‌برم برای ادامه کار، ترس آن «فضانورد تنها» سراغم می‌آید؛ با همان وضع بغرنج که گفتم! روزهای آخر نمایشگاه کتاب است. به قول همکاران شاعرمسلک ما: فصل بهار کتاب. آن‌وقت خبر می‌رسد کتاب جدید «احمدرضا احمدی» در 500نسخه چاپ شده. گزارش‌های میدانی از نمایشگاه، حاکی از عدم استقبال بی‌سابقه مخاطبان است. وضع جیب‌ها بد است، قیمت کتاب‌ها هم که خیلی بالا رفته... خب، شاید من زمان و مکان را اشتباه آمده باشم. شاید هم باید در نوشتن انشایم با موضوع «می‌خواهید در آینده چه‌کاره شوید؟» تجدیدنظر اساسی کنم. اصلا وقتی بزرگ شدم می‌روم غرفه‌ای را می‌گیرم، هات‌داگ می‌فروشم؛ بی‌دردسر، پرمخاطب، جادار، مطمئن!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.