در «درکه» چه خبر است
امید بلاغتی
همین ابتدای متن بگویم شک به جانمان افتاده این رفیقی که میخواهیم شرح دهیم، رفیق خودمان بوده است یا نه. اما رفیقی داشتیم یا داشتند که عجیب شیفته داشتن کتاب بود. داشتن کتاب نه برای خواندن که علاقه وافری داشت به داشتن کتابخانه. یکجورهایی کلکسیونر کتاب بود. البته هوشمندی به خرج داده، پشت جلد کتابها را خوانده بود و هر کسی که درباره کتابها توضیحی میخواست همان پشت جلد کتابها را برایش توضیح میداد. رفیق ما از این شیفتگان غرب بود. از اینها که میگویند سینما فقط سینمای آمریکا، ادبیات هم همینطور، از آنطرف هم زندهباد «هایک» و عشقش هم رفتن به نیویورک بود و قدم زدن در منهتن و دیدن لامپهای عظیم هالوژن و در کل اعتقاد داشت باید از نوک انگشت پاها تا فرق سر غربی شد تا درست شود همهچیز. دوست ما اما خب تنها یک تفاوتی با کل جهان غرب و لیبرالیسم و حتی مترجمان ادبیات آمریکایی داشت و آن هم وضعیت ناخوش اقتصادیاش بود. البته کور شوم اگر دروغ بگویم که ایشان درآمد داشت اما خب با این وضعیت اسفبار قیمت کتاب همه پولها میرفت برای خرید کتاب و نهایتا روزی یک پاکت سیگار زیکا و چند تا تخممرغ. درواقع اگر در درون لیبرال بود ایشان،
در برون بیشتر شبیه بوداییهای هندوستان بود. این بوداییهای هندوستان نقطهعطفی شد در زندگیاش. یک روز رفیق متنفر ما از طبیعت با خواندن پشت جلد کتابی در شرح آرای بودا بلند میشود جمعه صبحی برود درکه ببیند چه خبر است که این ملت هی میگویند برویم درکه. درست در همانجا در آن لحظه ازلی ابدی که بر خیلیها در درکه رخ داده است بر ایشان هم رخ میدهد و با بانویی از طبقه اقتصادی بالای میدان «ونک» و «پارکوی» و دلبسته عرفان شرق، از اینها که با نستعلیق روی تمامی البسهشان و حتی روی دماغ عملکردهشان شعر مولانا مینویسند، آشنا میشود. حالا بماند این آشنایی فیلمفارسیوار میرسد به خیر و امر خیر و ازدواج و اینها اما یکهویی خانه رفیق ما از همین نزدیکیهای خودمان در میدان انقلاب رفت و رسید در خیابانهای بالاتر از میدان ونک. خانهشان اما شکل سنتی داشت و از اینها که «گبه» به دیوار خانهشان میزنند و مینیاتور بر کف خانه میکشند و تعداد زیادی هم قلیان جزو دکور خانهشان هست و از لحظه ای هم که میروی چند تا مرغ عشق و یکی، دوتایی هم کاسکو برایت در مورد جوهره عشق حرف میزنند. رفیق ما هم دیگر عمیقا دل در گرو عرفان شرقی و غربی بسته
بود. شیفته «شایگان» شده و دویستوبیستودوبار هر کدام از فیلمهای «مهرجویی» را دیده بود. ریشه آرا و نظرات «هایدگر» و «گادامر» را در «ملاصدرا» و «ابن عربی» یافته و کلا هم در جهان غرب معتقد بود به جز برگمان و تارکوفسکی و آنجلوپولوس و آندره ژید مابقی چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند. اینها را همه در آن روز بعد عروسیشان که ما را خانهشان دعوت کرده بودند و تقریبا بعد دو سال ندیدنشان برای ما به صورت امپیتری شرح دادند. همان روز ما پرسیدیم چه خبرها دیگر؟! که رفیقمان عرض کردند قرار است بهزودی در یکی، دو تا فیلم معناگرا که سرمایهگذارشان خانومش است و پسرخالههای خانوم که پنج تا برادرند و کلا عوامل اصلی فیلم اند، بازی کند. گفت نقش مردی عارف را دارد که در تهران است که معناگرایی در آن کمرنگ شده، همچون فرشته نجات میآید و همینطور انبوهانبوه «هامون» را که شخصیتهای در منجلاب زندگی مدرن فرو رفته این فیلم و این شهر هستند را نجات میدهد و میرساندشان سر منزل مقصود. ما پرسیدیم این سرمنزل مقصود دقیقا کجاست؟ ایشان بادی در غبغب خویش انداخته گفتند جایی شبیه همین خانه ما، جایی پر از عطر عود و کندر و پر از عرق شاطره و کاسنی
و خاکشیر، پر از عشق. این جمله آخر را با گردن کج که میلیمتر به میلیمتر برای شکستن آن گردن جان کند رو به همسر مهربانش گفت. من آنروز واقعا شیفته این تغییر و تحولات شدم. از شما هم پنهانش نکنم شک به جانم افتاده شاید سرمنزل مقصود که میگویند همین است و ما هم یک جمعه صبحی شاید برویم «درکه». خدا را چه دیدی شاید ما هم همچون آن رفیقمان همین سیر و سلوک را طی کردیم و درنهایت هم بعد بازی در چند تا سریال و تلهفیلم و چند تا فیلم حماسی رفتیم برای شورای شهر ثبتنام کردیم تا هم خدمت خلق کرده باشیم، هم باز خدمت خلق. نوستالژیا، جلد پونصدوهفتادوششم، روایت «گفتند یافت مینشود اما جستیم ما» یا «چه هامونها، چه هامونها که در انتظار علی عابدینیها ایستادهاند»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.