|

«با دمپایی‌های لنگه‌به‌لنگه» به نمایشگاه کتاب بروید

پوریا سوری

گلایه روز: دیروز به یکی از نزدیکانم پیشنهاد دادم اگر موافق است، فردا به نمایشگاه کتاب برویم. پیش خودم فکر کردم حتما استقبال می‌کند اما تصورم اشتباه بود. آن دوست، که آدم بسیار
با مطالعه و علاقه‌مندی به حوزه فرهنگ است به گلایه لب باز کرد و گفت: برای چه باید به این نمایشگاه رفت!
گفتم: خب یک آوردگاه فرهنگی است و سالی یک‌بار است و...
گفت: می‌پرسم چرا باید به نمایشگاهی قدم گذاشت که ...
گفتم: قبول که ضعف‌هایي دارد، جای خیلی ناشران خالی است، خیلی از مولفان و آثارشان در نمایشگاه حضور ندارند و...
گفت: اینها که قوز بالا قوز است! منظورم ضعف مدیریت یک نمایشگاه، با این دامنه فراگیر است، کافی است نگاهی به راهروهای تنگ و هجوم جمعیت بیندازی! آدم برای چه به دیدار کتاب می‌رود؟ می‌رود که آرامش بگیرد، می‌رود تا در فضایی آکنده از آرامش و حس خوب چندساعتی را با کتاب بگذراند و بتواند در خلوت، کتاب‌هایی که دوست دارد را پیدا کند، چند صفحه‌ای از آثار تازه منتشرشده‌ای را که ناشران به آنها پیشنهاد می‌کنند بخواند و دست آخر با دستی پر از یک فضای فرهنگی برگردد، در حالی‌که نشاطش چندبرابر شده و انرژی مضاعفی کسب کرده! در حالی‌که این نمایشگاه با این وضعيت ، جز هدر دادن انرژی صرفه دیگری ندارد.
من که تقریبا «آچمز» شده بودم، مقداری فکر کردم و دیدم حرف حساب جواب ندارد و واقعا این نمایشگاه که سراسر خستگی و بی‌برنامگی و هوای بد و شلوغی جمعیت است دیدن ندارد! اما باز هم سعی کردم آن عزیز را متقاعد کنم و با حربه‌ای که آدم‌های فرهنگی به راحتی مغلوبش می‌شوند ـ هرچند این بار کارگر نیفتاد ـ رو به او کردم و گفتم: همه حرف‌هایت درست اما نمی‌توان به این اندک هم بی‌توجه بود. درست است که آدم می‌تواند به یک کتابفروشی برود و با آرامش خیال کتاب‌های موردنظرش را بیابد اما اگر یک حُسن در نمایشگاه کتاب باشد همین است که کلی آدم دلسوخته و خوره کتاب از سراسر کشور زیر یک سقف جمع‌اند و همین که آدم بتواند با نفری از این افراد گرم بگیرد و درددلش را بشنود و عقاید و نظراتش را بداند و احیانا آتشی از این دیدار بیفروزد کافی است تا چند شبی از آن آتش سرمای خانه‌اش را فراموش کند و دلش قرص باشد که تنها نیستیم و احیانا بی‌شماریم. حالا خود کتاب بماند!
افاضات روز: مجموعه داستان‌های کوتاه در چند دهه اخیر در میان کتابخوان‌های ایرانی اقبال بسیار یافته و ستاره‌اش هر روز درخشان‌تر تلالو گرفته است. می‌شود گفت به نوعی این «ژانر» ادبی توانسته آدم‌های زندگی «فست‌فودی» را یک‌بار دیگر زیر سقف کتاب بیاورد و بگوید اگر چند دقیقه‌ای هم وقت داشته باشید کافی است تا داستانی از یک زندگی یا برشی از آن را بخوانید و چه سرگرمی‌ای بهتر از یک داستان کوتاه. پس بگذارید امروز مجموعه داستانی را به شما معرفی کنم تا اگر به نمایشگاه کتاب رفتید و با دمپایی‌های لنگه‌به‌لنگه‌تان احساس تنهایی کردید، به آن آتش دلگرم شوید و کفش‌ها یا همان دمپایی‌هایتان جفتِ‌جفت شود.
کتاب روز: «با دمپایی‌های لنگه‌به‌لنگه» را خانم «ناهید کبیری» نوشته و نشر «پوینده» منتشر کرده است. حتما شمایی که خواننده صفحه آخر «شرق» هستید داستان‌های کوتاه ایشان را که چهارشنبه‌ها در ستون «کوچ‌نشین» منتشر می‌شود خوانده یا دیده‌اید. او از آن دست داستان‌نویس‌هاست که موقعیت داستان‌هایش بسیار شهری و روزآمد و تا قسمت زیادی مربوط به زنان است. آدم‌های داستان‌هایش همین اطراف ما زندگی می‌کنند، اما در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که شاید کمی برای خواننده‌ای که فکر می‌کند آن آدم را می‌شناسد گیج‌کننده است. مثلا خواننده تا قسمت پایانی یک داستان با این استفهام روبه‌روست که داستان یک انسان ایرانی را می‌خواند یا داستان یک آمریکایی را و سر آخر پی می‌برد داستان یک مهاجر ایرانی را خوانده و باور کرده و به قولی با آن زلف گره داده است! و همین طراحی پلان است که به نوعی ویژگی داستان‌های اوست. کتاب تازه ناهید کبیری یا همان «با دمپایی‌های لنگه‌به‌لنگه» هم از همین رویه پیروی می‌کند و مثلا شما در داستان «مولا و ماهی‌ها» پایانی فراواقعی اما باورپذیر را خواهید خواند که آن هم برگرفته از تخیل فراگیر نویسنده است.
شخصی‌نویسی روز: امروز سالمرگ «حسین منزوی» است. غزلسرایی که اگر «غزل» امروز اعتباری دارد به حُسن نام او و خانم «سیمین بهبهانی» - که عمرش دراز باد- است مگرنه غزل‌سرایان جوان و حتی برخی پیرهاشان! این سال‌ها آنقدر غزل را حقیر و مناسبتی و جشنواره‌ای کرده‌اند که چیزی از آن به عنوان یک قالب مستقل و کهن شعری باقی نمانده است. روح آن سعدی زمانه «حسین منزوی» شاد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.